(Μια χαρούμενη ιστορία για μικρούς και μεγάλους)
Ήταν μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα ήσυχο χωριουδάκι, μια γλυκιά γιαγιά που την έλεγαν Μαριγώ.
Η γιαγιά Μαριγώ είχε μεγάλη καρδιά, γελαστά μάτια και… απίστευτη όρεξη για καλό φαγητό!
Γι’ αυτό και όλοι στο χωριό την φώναζαν χαϊδευτικά Θεία Λαιμαργώ.
Η Θεία Λαιμαργώ ήταν φοβερή μαγείρισσα.
Το καμάρι της ήταν τα σουτζουκάκια — μια παλιά σμυρνέικη συνταγή της γιαγιάς της, γεμάτη αρώματα κανέλας και σβήσιμο με κόκκινο κρασί, που έκανε όλο το χωριό να μοσχομυρίζει.
Εκείνη τη μέρα, η Λαιμαργώ ετοίμαζε το μεγαλύτερο τραπέζι της χρονιάς.
Έστρωσε τα όμορφα τραπεζομάντηλα, στόλισε την αυλή της με λουλούδια και άρχισε να μαγειρεύει με κέφι.
Όμως την ώρα που δοκίμαζε «λιγουλάκι» από τα σουτζουκάκια, δεν κατάλαβε για πότε…
έφαγε ολόκληρη την κατσαρόλα!
Ξαφνικά το στομάχι της άρχισε να διαμαρτύρεται: γουργουρητά, στριφογυρίσματα και χοροπηδητά σαν πανηγύρι!
Η Λαιμαργώ, πανικόβλητη, κάλεσε τον γιατρό του χωριού, τον κύριο Λευτέρη.
Ο γιατρός, μόλις είδε την άδεια κατσαρόλα, γέλασε και της είπε:
“Ήρθε η ώρα να μάθεις το πιο γλυκό μυστικό της ζωής: το μοίρασμα!”
Μόλις ένιωσε καλύτερα, η Θεία Λαιμαργώ σκέφτηκε ένα υπέροχο σχέδιο:
Κάλεσε όλα τα παιδιά του χωριού και τους πρότεινε να μαγειρέψουν όλοι μαζί!
Η αυλή της γέμισε κουτάλες, γέλια και μυρωδιές.
Τα παιδιά έπλαθαν, ανακάτευαν, έψηναν και έφτιαχναν τα πιο χαρούμενα τραπέζια που είχε δει ποτέ το χωριό.
Κι έτσι η Θεία Λαιμαργώ κατάλαβε ότι:
Το πιο νόστιμο φαγητό είναι αυτό που μοιράζεσαι με τους άλλους!
Κι από τότε, όποτε μύριζε κανείς κανέλα στον αέρα, ήξερε πως ένα καινούργιο τραπέζι αγάπης είχε στηθεί στην αυλή της Θείας Λαιμαργως
Η Θεία Λαιμαργώ μας δίδαξε πως ό,τι κι αν έχουμε —φαγητό, χαρά ή αγάπη— γίνεται πιο νόστιμο και πιο πολύτιμο όταν το μοιραζόμαστε με εκείνους που αγαπάμε.
Αφιερώνεται
στον αγαπημένο μου γιο, τον Κωνσταντίνο,
που με τη φαντασία και την καρδιά του
γέννησε τη Θεία Λαιμαργώ
και γέμισε αυτή την ιστορία με αγάπη, γέλιο και νοστιμιά!