Ήταν το βράδυ πριν την αρχή των καλοκαιρινών διακοπών. Ο Ανδρέας ήταν πολύ χαρούμενος. Είχε τελειώσει το τελευταίο μάθημα στο Πανεπιστήμιο και ήταν έτοιμος να αρχίσει το αγαπημένο του χόμπι: τις καταδύσεις. Φοιτητής της Αρχαιολογίας, λάτρης της ιστορίας και της μυθολογίας, πάντα αναζητούσε την περιπέτεια πάνω αλλά ιδιαιτέρως κάτω από το νερό.
Ξεκίνησε νωρίς για τον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο και νωρίς το πρωί έπεσε στο νερό. Αυτή η πρωινή βουτιά του έδωσε πάρα πολύ δύναμη και ενέργεια, καθώς φέτος ο παρατεταμένος καύσωνας είχε κάνει τη ζέστη ανυπόφορη. Ακολούθησε γνώριμα μονοπάτια, ωστόσο, ενώ ευχαριστιόταν την ομορφιά του βυθού, ένα μπλε φως τράβηξε την προσοχή του. Αποφάσισε να το ακολουθήσει. Δεν τρομοκρατήθηκε από τα φύκια που είχαν κατακλύσει το μέρος, καθώς αυτό το πράσινο ήταν το οξυγόνο της θάλασσας και προστάτευε την ίδια και τους θησαυρούς της.
Συνέχισε να προχωράει ώσπου είδε ένα τεράστιο μπαούλο στη μέση του πουθενά. Προσπάθησε να το ανοίξει, αλλά δεν μπορούσε. “Μάλλον χρειάζεσαι βοήθεια,” είπε μια φωνή δίπλα του. Γύρισε και είδε μια κοπέλα να του μιλάει. Δεν πίστευε στα μάτια του! Μια κοπέλα με πανέμορφα χαρακτηριστικά και με μια τεράστια πρασινομπλε ουρά τον καλούσε να την ακολουθήσει. Μια τεράστια ομάδα ψαριών εμφανίστηκε και ανέλαβε να ανοίξει το μπαούλο. Ο Ανδρέας δεν πίστευε στα μάτια του!
Το μπαούλο ήταν η κρυμμένη είσοδος του ναού του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης! Το μέρος αυτό ήταν ένα σημείο ανάμεσα στη μυθολογία και στην ιστορία και το αναζητούσαν τόσο όσο και την αρχαία Ατλαντίδα. Η γοργόνα του έδειξε μια αρχαία επιγραφή η οποία μιλούσε για τη συγκεκριμένη λατρεία. Το μέρος ήταν γεμάτο αφιερώματα στους δύο θεούς. Ένας μεγάλος σεισμός είχε οδηγήσει στην εξαφάνιση του συγκεκριμένου μέρους και τώρα ο Ανδρέας είχε τη δυνατότητα να μεταφέρει την εμπειρία του στους συμφοιτητές και στο Πανεπιστήμιο.
Ο Ανδρέας ένιωσε να χάνει την επαφή του με το περιβάλλον γύρω του. Είχε φτάσει το οξυγόνο πολύ χαμηλά και ζαλιζόταν. Λίγα λεπτά αργότερα ξύπνησε στο σημείο που είχε ξεκινήσει. Κοίταξε λίγο πίσω του και είδε την ουρά της γοργόνας να εξαφανίζεται. Τελικά ήταν αλήθεια! Δεν ήταν ένα παιχνίδι του μυαλού του τελικά! Σκέφτηκε ότι όλα όσα είδε θα βοηθούσαν πολύ την αρχαία Ιστορία και τη μυθολογία, ενώ παράλληλα θα βοηθούσαν να κατανοήσουν πιο πολύ τη λατρεία του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης.
Ωστόσο, σκέφτηκε να μην μιλήσει. Ίσως είναι καλύτερα μερικά μυστικά να μένουν κρυμμένα.