Αυτή η ιστορία έχει πρωταγωνιστές ένα χελιδόνι και τον κύριο Άνεμο! Πριν όμως εξιστορήσουμε τα γεγονότα, επιτρέψτε μου να σας συστηθώ. Λέγομαι Φρόγκυ και κανείς δεν θα μάθαινε τι πραγματικά είχε συμβεί στην περίπτωση μας αν δεν ήμουν εγώ. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Αρχές της Άνοιξης, το χελιδόνι γύρισε στην αγαπημένη του χώρα, την Ελλάδα, και αποφάσισε να στήσει τη φωλιά του ώστε να φτιάξει την οικογένεια του. Διάλεξε να φτιάξει τη φωλιά του σε ένα ψηλό δέντρο, δίπλα στο ποταμό, ώστε να έχει πρόσβαση σε νερό και φαγητό. Τα είχε φτιάξει όλα τέλεια, με αρκετά χόρτα ώστε να είναι μαλακή και άνετη. «Θα μπορούσε να φιλοξενήσει άνετα τέσσερα με πέντε άτομα», σκέφτηκε. Το μικρό χελιδόνι ήταν πολύ χαρούμενο γιατί τα είχε καταφέρει μόνο του.
Ήμουν και εγώ καινούργιος στη γειτονιά και κάποια στιγμή πιάσαμε την κουβέντα έτσι για να γνωριστούμε. Με την κουβέντα, ξέχασα να σας συστήσω το μικρό μας ήρωα, ο οποίος είχε και ένα ιδιαίτερο όνομα το οποίο κατάλαβα πολύ αργότερα τι σημαίνει! Μου συστήθηκε λοιπόν ως Φωλίτσας Χελιδονάκης. Λάτρης της Ελλάδας και της ωραίας ζωής! «Η Ελλάδα συνδυάζει τα πάντα, μακάρι να ήμουν εδώ όλο το χρόνο!»
Έτσι λοιπόν κάθε βράδυ βρισκόμασταν στην άκρη του ποταμού και μιλάγαμε! Ο Φωλίτσας μου μίλησε για την οικογένειά του και το πόσο στεναχωριότανε κάθε φορά που έπρεπε να εγκαταλείψουν την Ελλάδα όταν άλλαζε ο καιρός. Όταν λοιπόν ερχόταν η στιγμή να διαλέξουν σε ποια χώρα θα επέστρεφαν, εκείνοι πάντα επέλεγαν να έρθουν στην Ελλάδα που ήταν πάντα ζεστά και όμορφα, και το γαλάζιο κυριαρχούσε παντού σε σχέση με τις βορειότερες χώρες! Είχε έρθει λοιπόν και φέτος και σκόπευε να μείνει όσο το δυνατό περισσότερο.
Κάθε βράδυ λοιπόν είχαμε την ώρα μας στο ποταμάκι και μιλούσαμε με τα νέα της ημέρας! Είχε κάνα δυο μέρες να φανεί ο φίλος μου όταν κοίταξα πάνω στη φωλιά και είδα ότι δεν ήταν μόνος, φιλοξενούσε μια αιθέρια ύπαρξη. Τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά καθώς λίγες αργότερα δέχτηκε να παντρέψει το ευτυχές ζευγάρι και έγινε ένα πολύ μεγάλο πάρτι σε όλο το δάσος. Όλα έδειχναν να έχουν πάρει το δρόμο τους καθώς λίγους μήνες αργότερα μικρές κελαηδιστές φωνούλες ακούστηκαν! Ο Φωλίτσας και η καλή του είχαν γίνει γονείς!
Ήμουν χαρούμενος που ήμουν και εγώ μέλος της οικογένειάς τους και με άφηναν και εκείνοι να περνάω χρόνο μαζί τους! Ο καιρός είχε αλλάξει πολύ τις τελευταίες μέρες καθώς πλησίαζε το τέλος του καλοκαιριού! Ο αέρας είχε ξεκινήσει ήρεμα στην αρχή αλλά όσο περνούσε η ώρα δυνάμωνε! Ο Φωλίτσας και η καλή του έλειπαν ψάχνοντας για τροφή και είχαν αφήσει τα μικρά μόνα τους! Εγώ πάλι έπρεπε να λείψω για μερικές ημέρες στην ετήσια συνάντηση των βατράχων και το κακό δεν άργησε να συμβεί.
Ο αέρας με ένα δυνατό φύσημα έριξε τη φωλιά στο ποτάμι και τα μικρά άρχισαν να φωνάζουν! Ο Φωλίτσας εκείνη την ώρα επέστρεψε και δεν βρήκε κανένα! Αμέσως κατάλαβε τι είχε συμβεί. Άρχισε να ακολουθεί τη ροή του ποταμού και είδε τη φωλιά. Εγώ ευτυχώς είχα πάρει το δρόμο της επιστροφής και συναντηθήκαμε! Έπρεπε να γίνει κάτι άμεσα. Σκέφτηκα λοιπόν ότι με κάποιο τρόπο έπρεπε να επικοινωνήσω με τον θεό Αίολο, ο οποίος στέλνει εκτός από τους ανέμους, τα σύννεφα και τη βροχή. Όμως αυτή τη φορά το παράκανε γιατί με την παρατεταμένη ξηρασία τα έστειλε όλα μαζί με αποτέλεσμα να το παρακάνει λίγο με τους ανέμους!
Για καλή μου τύχη, είχα μαζί μου το δάσο-κινητό το οποίο το ενεργοποιούμε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αυτό σημαίνει ότι ο Αίολος πρέπει να ακούσει το δικό του! Στο μεταξύ ο Φωλίτσας ακολουθούσε το ποτάμι και προσπαθούσε να ηρεμήσει τα μικρά πουλάκια! Η γραμμή έδειχνε απασχολημένη! Πραγματικά φοβήθηκα πάρα πολύ, τι μπορούσα να κάνω για να σώσω τα μικρά πουλάκια!
Τελικά αποφάσισα να κινητοποιήσω το δάσος, η ισχύς εν τη ενώσει, και αμέσως κάλεσα τους ελέφαντες, οι οποίοι είχαν τις φωλιές τους στις εκβολές του ποταμού και τους ζήτησα να φτιάξουν ένα φράγμα ώστε η φωλιά με τα μικρά να καταλήξει ασφαλής, πράγμα που έγινε. Ευτυχώς κατάφερα να βρω και τον Αίολο, ο οποίος μαλάκωσε τους ανέμους και έστειλε και έναν δυνατό ζεστό ήλιο να στεγνώσει τα πάντα! Έτσι τα μικρά γύρισαν ασφαλή στους γονείς τους.
Εκείνοι ηρέμησαν και άρχισαν να τα προετοιμάζουν για το μακρινό ταξίδι που έπρεπε να κάνουν, καθώς το καλοκαίρι πλησίαζε στο τέλος του! Το προηγούμενο βράδυ πριν την αναχώρηση, ήρθαν να με χαιρετήσουν, να με ευχαριστήσουν και να ανανεώσουν το ραντεβού μας για του χρόνου! Εκείνοι με θεωρούσαν μέλος της οικογένειάς τους και εγώ ένιωθα ότι είχα βρει τη δική μου.