Η 12χρονη Έμμα δεν είχε ιδέα ότι το σκουπόξυλο που βρήκε στο πατάρι του παππού της ήταν κάτι παραπάνω από παλιό ξύλο. Μόλις το άγγιξε, μια βαθιά, αυστηρή φωνή ακούστηκε: «Επιτέλους, κάποιος με βρήκε!»
Η Έμμα αναπήδησε. «Ε… εσύ… μιλάς;»
«Φυσικά! Λέγομαι Φτερουλίνο και έχω άποψη για τα πάντα!» είπε το σκουπόξυλο, κουνώντας την άκρη του σαν να είχε χέρια. Από εκείνη τη στιγμή, οι καβγάδες τους άρχισαν καθημερινά: όταν η Έμμα τον χρησιμοποιούσε για δουλειές, ο Φτερουλίνο πετούσε βιβλία και φρούτα στον αέρα φωνάζοντας: «Δεν είμαι υπηρέτης!» Και όταν τον έστελνε να πετάξει, έκανε τη δική του διαδρομή, αφήνοντας μικρές φλόγες να χορεύουν γύρω τους.
Στο σχολείο μαγείας «Άστρα του Αυγούστου», η Έμμα ανακάλυψε ότι ο Φτερουλίνο είχε κι άλλες ικανότητες: μπορούσε να ζεστάνει σοκολάτα, να χορεύει με μουσική που μόνο αυτός άκουγε και να κάνει μικρά αστεία ξόρκια. Κάθε τσακωμός τελείωνε με γέλια, γιατί κανείς δεν μπορούσε να θυμώσει με ένα τόσο τσαχπίνικο σκουπόξυλο.
Μετά από πολλές περιπέτειες, αποφάσισαν να ταξιδέψουν μαζί για να γνωρίσουν τον κόσμο… αλλά και για να γνωριστούν καλύτερα. Καθώς πετούσαν πάνω από μια μικρή πόλη, τα πράγματα ξέφυγαν γρήγορα: φρούτα χόρευαν στον αέρα, βιβλία πετούσαν συνταγές στους δρόμους, και μια μικρή γάτα κυνηγούσε τα πάντα, προκαλώντας χάος και γέλια στους περαστικούς.
Στο τέλος, προσγειώθηκαν σε μια πλατεία, και οι κάτοικοι, ακόμα γελώντας, τους χειροκρότησαν. Η Έμμα κατάλαβε ότι οι καβγάδες τους έκαναν τις περιπέτειες πιο διασκεδαστικές, και ο Φτερουλίνο φούσκωσε από υπερηφάνεια: «Λίγο χάος, λίγη μαγεία… και όλοι ευτυχισμένοι!»
Και έτσι, οι δύο φίλοι συνέχισαν το ταξίδι τους, αφήνοντας πίσω τους γέλια, μικρές φλόγες και λίγη τρελή μαγεία, παντού όπου περνούσαν.