Πριν πολλά χρόνια, ένα βράδυ στα μπουζούκια της παραλιακής, η Μαριλένα γελούσε με τις φίλες της. Ο Σάκης ήταν στο bachelor του κολλητού του, μια μπύρα στο χέρι, ανάμεσα σε φίλους και μουσική. Το Romeo έλαμπε, γεμάτο φώτα, γέλια και ήχους που δεν άφηναν κανέναν να σταματήσει.
Μέσα στον χαμό, η Μαριλένα παραπάτησε· οι γόβες της την πρόδωσαν. Και τότε, σαν από μηχανής θεός, ο Σάκης την έπιασε. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν· η αμηχανία έγινε γέλιο και, σχεδόν αμέσως, μια σπίθα παιχνιδιάρικου πάθους άναψε ανάμεσά τους. Αντάλλαξαν τηλέφωνα, αλλά το πρωί, όταν οι παρέες τους απομακρύνθηκαν, τα χαρτάκια χάθηκαν. Ένα μικρό, χαμένο χαρτάκι που θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα…
Χρόνια πέρασαν. Οι δρόμοι τους χώρισαν, οι ζωές τους προχώρησαν. Κι όμως, η ανάμνηση εκείνης της νύχτας δεν έσβησε ποτέ. Κι ύστερα, ξαφνικά, η μοίρα τους έφερε ξανά κοντά σε ένα καφέ της παραλιακής. Η Μαριλένα τον αναγνώρισε, κι εκείνος κατάλαβε αμέσως ποια ήταν. Ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα — και ξαναζωντάνεψε η μαγεία εκείνης της πρώτης νύχτας.
Αντάλλαξαν τα κινητά τους και άρχισαν να συναντιούνται κρυφά, σαν να ήθελαν να αναπληρώσουν τον χαμένο χρόνο. Τα γέλια, οι μουσικές, τα αγγίγματα — κάθε λεπτό ήταν φορτωμένο με το πάθος του παρελθόντος.
Και τότε, όλα γύρω τους σταμάτησαν. Σαν να γύρισε ο χρόνος πίσω στο Romeo, γελώντας με τις παρέες τους, χωρίς αναπάντητες κλήσεις, χωρίς περίπλοκες επιλογές. Όλα όσα είχαν περάσει — οι δρόμοι που πήραν, οι στιγμές έντασης, οι χαμένες ευκαιρίες — φαινόντουσαν τώρα σαν όνειρο.
Ήταν από εκείνες τις στιγμές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί η μοίρα παίζει τα παιχνίδια της, όταν πρέπει να ισορροπήσεις ανάμεσα στα «πρέπει» και στα «γιατί». Και οι δύο ήξεραν ότι δεν έπρεπε να πληγώσουν τους ανθρώπους που είχαν δίπλα τους.
Κι όμως, το επόμενο πρωί, δεν έχασαν ποτέ τα τηλέφωνα ο ένας του άλλου. Την επόμενη μέρα βγήκαν μαζί και δεν ξανάχωρισαν ποτέ. Έφτιαξαν μια υπέροχη ζωή, γεμάτη γέλια, μουσική και νύχτες που φαινόταν πως δεν θα τελείωναν ποτέ.
Κάθε τόσο, περνώντας από την παραλιακή, τα φώτα του Romeo τους καλούσαν απαλά. Η Μαριλένα σταματούσε για μια στιγμή, κοιτούσε το φωτισμένο μαγαζί, και ένα χαμόγελο ξεγλιστρούσε στα χείλη της. Ο Σάκης την πλησίαζε, την έπιανε απαλά από τη μέση, και ο χρόνος έμοιαζε να σταματάει ξανά.
Τα γέλια, οι μουσικές, οι σπίθες της νύχτας — όλα συνυφασμένα σε μια ανάμνηση που ποτέ δεν είχε συμβεί με τον τρόπο που θα μπορούσε. Το χαμένο χαρτάκι, τόσο μικρό και αδιάφορο για τον κόσμο, είχε κρατήσει ζωντανό ένα θαύμα. Κι εκείνη τη στιγμή, για μια στιγμή που κράτησε αιώνες, όλα φάνταζαν σαν όνειρο — και το όνειρο αυτό ήταν δικό τους, για πάντα.