Ο ουρανός είχε γίνει μια σκιά από μολυβί και πορτοκαλί, σαν να έκαιγε ο ίδιος ο αέρας. Ο άνεμος δεν ήταν τίποτα άλλο παρά στάχτη και σκόνη. Οι δρόμοι της παλιάς πόλης ήταν σκεπασμένοι με εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα, σκουριασμένα από τον χρόνο και την αδιαφορία. Ελάχιστοι άνθρωποι τολμούσαν να περπατήσουν έξω χωρίς προστασία – ο αέρας ήταν δηλητήριο.
Ο κόσμος είχε γίνει άγριος, αφιλόξενος. Οι άνθρωποι ζούσαν απομονωμένοι και φοβισμένοι, σαν να περίμεναν το τέλος, χωρίς να ξέρουν πότε ή πώς θα ερχόταν.
Αλλά κάποιοι το πάλευαν ακόμα.
Η Δανάη ήταν μία από αυτούς.
Κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς έκανε ή τι έψαχνε εκείνη. Για χρόνια ήταν μια ήσυχη και συνηθισμένη κοπέλα. Τώρα, όμως, τα πράγματα είχαν αλλάξει.
Ένα ανώνυμο τηλεφώνημα την ξάφνιασε.
Η Δανάη έτρεχε. Τα βαριά της άρβυλα χτυπούσαν το έδαφος ρυθμικά, καθώς έσφιγγε στα χέρια της μια μικρή συσκευή. Ένα USB φτιαγμένο από υλικά που δεν υπήρχαν πια στον κόσμο της.
Κάποιος το είχε αφήσει για εκείνη.
Πίσω της, οι στρατιώτες των Συμβούλων την καταδίωκαν. Ήταν πάντα εκεί, παρακολουθώντας, ελέγχοντας, φροντίζοντας να μην αλλάξει τίποτα.
Έφτασε σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο, βούτηξε σε μια τρύπα στον τοίχο και σύρθηκε μέσα. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. Άνοιξε το USB στον φορητό της υπολογιστή και μια φωνή γέμισε το δωμάτιο.
“Αν ακούς αυτό το μήνυμα, τότε υπάρχει ακόμα ελπίδα.”
Η Δανάη πάγωσε. Η φωνή ήταν ενός άντρα, παλιά, κακοποιημένη από τον χρόνο, αλλά σταθερή.
“Το κλειδί της σωτηρίας μας δεν είναι εδώ. Είναι στο 2025. Αν μπορείς να ταξιδέψεις, πρέπει να βρεις τον Ορέστη Καλλέργη. Εκείνος ξέρει πώς να αλλάξουμε τα πάντα.”
Το μήνυμα τελείωσε.
Οι μπότες των στρατιωτών πλησίαζαν.
Δεν είχε άλλη επιλογή.
Έπρεπε να ταξιδέψει στον χρόνο.
Η Δανάη προσγειώθηκε βαριά. Ζαλισμένη, πάλεψε να βρει τη φόρμα της. Το σώμα της ένιωθε σαν να μην της ανήκε.
Αλλά η αλλαγή ήταν ξεκάθαρη.
Ο αέρας… μπορούσες να αναπνεύσεις. Ο κόσμος… μπορούσες να μιλήσεις.
Καμία σχέση με την εποχή της.
Στο αυτί της ακούστηκε η φωνή του Νέστορα, του μοναδικού ανθρώπου που εμπιστευόταν από το μέλλον.
“Είσαι καλά;”
“Ναι, μια χαρά.”
“Η χρονοπύλη θα μείνει ανοιχτή για 5 ώρες. Μετά… χάθηκες.”
“Κατάλαβα.”
“Σου στέλνω τη διαδρομή για τη βιβλιοθήκη. Εκεί συχνάζει ο Καλλέργης. Σου στέλνω και φωτογραφία του.”
Η Δανάη πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε.
Η βιβλιοθήκη ήταν ήσυχη, φωτισμένη απαλά. Τα ράφια ήταν γεμάτα με βιβλία που στο μέλλον θα είχαν γίνει στάχτη.
Η Δανάη έψαξε στο αναγνωστήριο.
Στην πιο σκοτεινή γωνία, ένας άντρας με γκρίζα μαλλιά και σκυμμένο βλέμμα διάβαζε έναν ογκώδη τόμο.
Δεν φαινόταν να ανήκει εκεί.
Η Δανάη τον πλησίασε.
“Κύριε Καλλέργη;”
Ο άντρας πάγωσε. Σήκωσε το βλέμμα του αργά και την κοίταξε εξεταστικά.
“Ποια είσαι;”
“Το όνομά μου δεν έχει σημασία. Ξέρω τι βρήκατε. Ξέρω γιατί σας εξαφάνισαν.”
Ο Ορέστης μισόκλεισε τα μάτια του.
“Εσύ… δεν είσαι από εδώ, έτσι δεν είναι;”
Η Δανάη ένευσε αργά.
“Αν δεν με βοηθήσετε, το μέλλον μας θα καταστραφεί.”
Ο Ορέστης έκλεισε το βιβλίο του και την κοίταξε σοβαρά.
“Πάμε κάπου πιο ασφαλή. Αν αυτό που λες είναι αλήθεια, τότε δεν έχουμε πολύ χρόνο.”
Ο Ορέστης την οδήγησε σε έναν κρυφό χώρο πίσω από ένα μικρό καφέ.
“Ξέρεις ποιος είμαι, έτσι δεν είναι;”
Η Δανάη έγνεψε.
Βρήκες κάτι στο μέλλον, κάτι που θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα. Και το έφερες εδώ.”
Ο Ορέστης χαμογέλασε αχνά.
“Δεν το έφερα απλώς… Επέστρεψα για να το σώσω.”
Η Δανάη πάγωσε.
“Γυρίσατε πίσω στον χρόνο;”
Ο Ορέστης έβγαλε ένα USB από την τσέπη του.
“Όταν ανακάλυψα τι πραγματικά συνέβαινε, ήταν ήδη αργά. Το 2050, η αλήθεια είχε θαφτεί τόσο βαθιά που δεν υπήρχε ελπίδα να αλλάξει κάτι. Έτσι, πήρα τη μόνη απόφαση που μου απέμενε: έπρεπε να επιστρέψω εδώ, στο 2025, και να φροντίσω να μην φτάσουμε ποτέ σε εκείνο το μέλλον.”
Η Δανάη ένιωσε ένα ρίγος να τη διαπερνά.
“Αν το έχετε ήδη κάνει, τότε γιατί ο κόσμος μου παραμένει διαλυμένος;”
“Γιατί ακόμα δεν τα καταφέραμε.”
Έγειρε προς το μέρος της.
“Δεν είσαι εδώ τυχαία, Δανάη. Υπάρχει ακόμα μια ευκαιρία.”
Η Δανάη έσφιξε τα χείλη της.
“Πώς το διορθώνουμε;”
Ο Ορέστης αναστέναξε.
“Το USB περιέχει αποδείξεις. Αν τις δημοσιοποιήσουμε, μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία της ιστορίας.”
“Ίσως;”
“Δεν υπάρχει καμία εγγύηση. Αλλά αν δεν το προσπαθήσουμε, τότε το 2050 δεν θα αλλάξει ποτέ.”
Η Δανάη άρπαξε το USB.
“Τότε ας μη χάνουμε άλλο χρόνο.”
Ο εκκωφαντικός θόρυβος έκανε τη Δανάη να τιναχτεί. Ένας ηλεκτρονικός βόμβος χτύπησε το αυτί της, ακολουθούμενος από τη φωνή του Νέστορα, κοφτή και γεμάτη ένταση.
“Δανάη! Οι Σύμβουλοι σας βρήκαν! Χρησιμοποιήστε το μπλε κουμπί για να δραπετεύσετε, ΤΩΡΑ!”
Η Δανάη πέταξε το βλέμμα της στον Καλλέργη.
“Πρέπει να φύγουμε αμέσως!”
Ο Ορέστης σηκώθηκε απότομα, αλλά η φωνή του Νέστορα ακούστηκε ξανά, αυτή τη φορά πιο ήρεμη, σχεδόν ειρωνική:
“Καλησπέρα, κύριε Καλλέργη. Ελπίζω να είστε έτοιμος για μια γρήγορη έξοδο.”
Ο Ορέστης ανασήκωσε το φρύδι του.
“Φαίνεται πως έχετε ενδιαφέροντες φίλους.”
Η Δανάη δεν είχε χρόνο να εξηγήσει. Άρπαξε τον Καλλέργη από το μπράτσο, ενώ με το άλλο χέρι της έψαχνε στη ζώνη της. Τα δάχτυλά της βρήκαν το μικρό, μεταλλικό κουμπί.
Το μπλε κουμπί.
Δεν υπήρχε επιστροφή.
Πάτησε το κουμπί.
Ο κόσμος γύρω τους άρχισε να διαλύεται.
Η Δανάη ένιωσε το σώμα της να στροβιλίζεται σε ένα κενό χωρίς βαρύτητα. Ο αέρας, αν μπορούσε να το αποκαλέσει έτσι, τρυπούσε το δέρμα της σαν ψυχρή λάμα.
“Αυτές οι χρονοβολές είναι απαίσια επώδυνες…” γκρίνιαξε φωναχτά, προσπαθώντας να βρει την ισορροπία της.
“Θα συμφωνήσω…” ήρθε η βραχνή φωνή του Ορέστη, που προσπαθούσε και εκείνος να συνέλθει.
Ένιωσε το έδαφος να σταθεροποιείται κάτω από τα πόδια της. Γύρω τους, το θολό τοπίο άρχισε να αποκτά σχήμα.
“Νομίζω πως εδώ κατεβαίνουμε.”
Ο Ορέστης πήγε να απαντήσει, αλλά πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη, ένα εκτυφλωτικό φως τους τύλιξε.
Ενας άντρας πανηψηλος με μακριά μαλλιά και μούσια τους υποδέχτηκε !!Στο Τσακ φτάσατε!Πρεπει να προλάβουμε!!Ποιος είσαι;Είμαι ο Φίλιππος ένας από τους τρεις φύλακες του χρόνου!Δεν υπάρχει χρόνος για εξήγησεις πρέπει να γυρίσετε εκεί που ξεκίνησαν ολα
Η Δανάη και ο Ορέστης κοιτάχτηκαν για μια στιγμή. Η ιδέα να αντιμετωπίσουν τον ίδιο τους τον εαυτό στο παρελθόν ήταν πιο τρομακτική από οποιονδήποτε εχθρό.
“Πώς θα γίνει αυτό;” ρώτησε η Δανάη, η φωνή της σταθερή, αλλά με μια υποψία δισταγμού.
Ο Φίλιππος άγγιξε ένα από τα ρολόγια στον τοίχο. Οι δείκτες του γύρισαν προς τα πίσω, στροβιλίζοντας το φως στην αίθουσα.
“Θα σας στείλω εκεί όπου ξεκίνησαν όλα. Εκεί που πήρατε τις πρώτες αποφάσεις που σας έφεραν ως εδώ.”
Ο Ορέστης σούφρωσε τα φρύδια του. “Και αν αλλάξουμε κάτι που δεν πρέπει;”
Ο Φίλιππος αναστέναξε.
“Τότε, ίσως, να μην επιστρέψετε ποτέ.”
Η Δανάη κατάπιε δύσκολα. Δεν είχαν επιλογή. Ο κόσμος τους είχε ήδη αρχίσει να καταρρέει.
Ο Φίλιππος σήκωσε το μπαστούνι του και χτύπησε το πάτωμα.
Το δωμάτιο των ρολογιών διαλύθηκε σε κομμάτια.
Και ξαφνικά, δεν ήταν πια εκεί.
Η Δανάη και ο Ορέστης κοίταξαν γύρω τους. Ήταν μπροστά σε ένα παλιό σχολείο, με την καγκελόπορτα μισάνοιχτη και τις φωνές των παιδιών να ακούγονται από μέσα.
“Τι κάνουμε εδώ;” ρώτησαν ταυτόχρονα, γυρνώντας προς τον Φίλιππο.
Εκείνος, με το γνώριμο αινιγματικό του ύφος, ακούμπησε το μπαστούνι του στο έδαφος.
“Όπως σας είπα, εσείς κρατάτε το κλειδί για την ισορροπία του χρόνου. Αλλά για να το χρησιμοποιήσετε, πρέπει πρώτα να συμφιλιωθείτε με τον παιδικό σας εαυτό.”
Ο Ορέστης αναστέναξε. “Υποθέτω ότι αυτό δε θα είναι εύκολο.”
“Καμία σημαντική αλλαγή δεν είναι εύκολη.” αποκρίθηκε ο Φίλιππος. “Και λάβετε υπόψη πως δεν είστε μόνοι σας. Οι Σύμβουλοι σας κυνηγούν. Αν σας προλάβουν, όλη αυτή η αποστολή θα τελειώσει εδώ.”
Η Δανάη ένιωσε ένα σφίξιμο στο στομάχι της. Έπρεπε να βρουν τον εαυτό τους – κυριολεκτικά. Και να τον πείσουν ότι το μέλλον κρεμόταν από μια κλωστή.
“Μπαίνουμε;” ρώτησε, κοιτάζοντας τον Ορέστη.
Εκείνος ένευσε αργά.
“Ας το τελειώσουμε πριν μας τελειώσουν αυτοί.”
Και πέρασαν την πύλη.
Ο Ορέστης την κοίταξε με μάτια ορθάνοιχτα. “Τι;”
Και πέρασαν την πύλη.
Ο Ορέστης την κοίταξε με μάτια ορθάνοιχτα. “Τι;”
Η Δανάη πήρε μια βαθιά ανάσα. “Δεν το θυμόμουν. Ίσως… το είχα ξεχάσει. Αλλά τώρα… τώρα το βλέπω ξεκάθαρα. Ήμασταν στην ίδια τάξη.”
Ο Ορέστης γύρισε ξανά προς το παιδί στο πεζούλι. Ήξερε πολύ καλά πώς ένιωθε εκείνη τη στιγμή ο μικρός εαυτός του. Ήταν ο μοναχικός μαθητής που δεν είχε πολλούς φίλους, πάντα βυθισμένος στα βιβλία του.
Η Δανάη, από την άλλη, κοιτούσε το κορίτσι με τις κοτσίδες. Ήξερε κι αυτή πώς ένιωθε τότε. Λάτρευε να ζωγραφίζει, να φτιάχνει κόσμους με τις κιμωλίες της, όμως συχνά ένιωθε πως κανείς δεν την καταλάβαινε πραγματικά.
Ο Φίλιππος, που στεκόταν πιο πίσω, τους παρακολουθούσε σιωπηλός. “Τώρα καταλαβαίνετε γιατί έπρεπε να έρθετε εδώ.”
Ο Φίλιππος χαμογέλασε αχνά. “Να τους μιλήσετε. Και, κυρίως, να τους ακούσετε.”
Η Δανάη και ο Ορέστης αντάλλαξαν ένα βλέμμα.
Ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τους εαυτούς τους.
Ο Φίλιππος χαμογέλασε αχνά. “Να τους μιλήσετε. Και, κυρίως, να τους ακούσετε.”
Η Δανάη και ο Ορέστης αντάλλαξαν ένα βλέμμα.
Ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τους εαυτούς τους.
Η Δανάη ένιωσε το σώμα της να παγώνει. Οι εικόνες στο μυαλό της ήταν τόσο ζωντανές που για μια στιγμή ξέχασε πού βρισκόταν.
Ο Ορέστης την κοίταξε ανήσυχος.
“Τι είναι; Θυμήθηκες;”
Η Δανάη έσφιξε το κλειδί στη χούφτα της.
“Ναι. Ξέρω πού πρέπει να πάμε.”
Ο μικρός Ορέστης και η μικρή Δανάη αντάλλαξαν βλέμματα.
“Προλάβετε πριν σας σταματήσουν.” είπε ο μικρός Ορέστης.
“Μα ποιος θα μας σταματήσει;” ρώτησε η Δανάη.
Και τότε, σαν να ήξεραν ότι ακριβώς εκείνη τη στιγμή οι ισορροπίες είχαν αρχίσει να αλλάζουν, ακούστηκε ένας ήχος από μακριά.
Ένα σύριγμα στον αέρα.
Ο ουρανός σκοτείνιασε ελαφρώς.
Ο Φίλιππος, που μέχρι τώρα στεκόταν σιωπηλός, έκανε ένα βήμα μπροστά.
“Μας βρήκαν.” είπε σοβαρά.
Ο Ορέστης γύρισε απότομα.
“Ποιοι;”
Ο Φίλιππος δεν χρειάστηκε να απαντήσει.
Στη γωνία της αυλής, μέσα από ένα παραμορφωμένο κύμα αέρα, άρχισαν να εμφανίζονται σκιώδεις φιγούρες.
Οι Χρονοσύμβουλοι.
“Τρέξτε!” φώναξε ο Φίλιππος.
Ο Ορέστης άρπαξε τη Δανάη από το χέρι.
Οι δυο τους έτρεξαν προς την έξοδο της αυλής, ενώ πίσω τους οι σκιές άρχισαν να κινούνται γρήγορα προς το μέρος τους.
“Πού πάμε;” ρώτησε ο Ορέστης, λαχανιασμένος.
Η Δανάη έσφιξε το κλειδί.
Στο σπίτι του παλιατζη
Ο Ορέστης και η Δανάη έτρεξαν μέσα στα στενά δρομάκια της παλιάς γειτονιάς, ενώ οι Χρονοσύμβουλοι ακολουθούσαν αθόρυβα, σαν σκιές που παραμόρφωναν τον αέρα γύρω τους.
Ο Φίλιππος είχε εξαφανιστεί—ή ίσως είχε μείνει πίσω για να τους καθυστερήσει.
“Θυμάσαι πού είναι το μαγαζί του παλιατζή;” ρώτησε ο Ορέστης, σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το μέτωπό του.
Η Δανάη ένευσε.
“Ναι. Είναι δύο δρόμους πιο κάτω. Αν προλάβουμε…”
Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση της.
Ένα ψυχρό ρεύμα αέρα διαπέρασε το σοκάκι και ξαφνικά, μπροστά τους, εμφανίστηκε ένας Χρονοσύμβουλος.
Ήταν πιο ανθρώπινος από τους υπόλοιπους. Ψηλός, με αυστηρά χαρακτηριστικά και ένα βλέμμα που έμοιαζε να διαπερνά τον χρόνο.
“Δεν μπορείτε να συνεχίσετε.” είπε με φωνή απόκοσμη, σαν ηχώ μέσα σε κενό.
Ο Ορέστης και η Δανάη πάγωσαν.
“Αυτό το κλειδί πρέπει να μείνει χαμένο.”
Η Δανάη ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά.
“Γιατί; Τι φοβάστε;”
Ο Χρονοσύμβουλος την κοίταξε ψυχρά.
“Ότι θα αλλάξετε το παρελθόν.”
“Μα αυτός δεν είναι ο σκοπός σας; Να διορθώνετε τον χρόνο;” ρώτησε ο Ορέστης.
Ένα αμυδρό χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη του Χρονοσύμβουλου.
“Όχι. Ο σκοπός μας είναι να προστατεύουμε αυτό που θεωρούμε σωστό. Και αυτό που εσείς ψάχνετε… δεν έπρεπε να βρεθεί ποτέ.”
Η Δανάη έσφιξε το κλειδί στη χούφτα της.
“Δεν μπορείτε να μας σταματήσετε.”
Ο Χρονοσύμβουλος σήκωσε το χέρι του, έτοιμος να τους ακινητοποιήσει.
Και τότε, από το πουθενά, μια φωνή διέκοψε τη στιγμή:
γύρισαν προς την κατεύθυνση της φωνής.
Ένας ηλικιωμένος άντρας, με ρούχα παλιάς εποχής και μάτια που έλαμπαν με μια περίεργη εξυπνάδα, στεκόταν στην είσοδο ενός μικρού μαγαζιού με μια πινακίδα ξεθωριασμένη από τον χρόνο:
“Αντίκες & Παράξενα Αντικείμενα – Ο Παλιός Πωλητής”.
Η Δανάη και ο Ορέστης ένιωσαν ένα περίεργο σφίξιμο στο στήθος.
Ο ηλικιωμένος τους κοίταξε με το ίδιο γνώριμο, πονηρό χαμόγελο.
“Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω.”
Ο Χρονοσύμβουλος έριξε μια δολοφονική ματιά στον παλιατζή.
“Δεν έχεις θέση εδώ.”
Ο παλιατζής γέλασε σιγανά.
“Ω, αγαπητέ μου, εγώ είμαι εδώ πολύ πριν από εσένα. Και ξέρω πολύ καλά πώς να κρατήσω τους ανεπιθύμητους επισκέπτες έξω από το μαγαζί μου.”
Έκανε ένα μικρό νεύμα προς την πόρτα.
“Μπείτε, παιδιά. Γρήγορα.”
Ο Ορέστης και η Δανάη δεν περίμεναν δεύτερη φορά. Έτρεξαν προς την πόρτα και μόλις μπήκαν μέσα, ο παλιατζής την έκλεισε με έναν βαρύ ήχο.
Ο Χρονοσύμβουλος έκανε να πλησιάσει, αλλά κάτι τον σταμάτησε.
Ένα αόρατο φράγμα.
Το βλέμμα του σκοτείνιασε.
“Δεν μπορείτε να τους προστατεύετε για πάντα.” είπε ψυχρά.
Ο παλιατζής έγειρε το κεφάλι του στο πλάι.
“Δεν χρειάζεται. Τώρα, ξέρουν πού να ψάξουν.”
Και με μια κίνηση του χεριού του, τα ρολόγια μέσα στο μαγαζί άρχισαν να χτυπούν τρελά, σαν να τους καλούσαν να θυμηθούν.
Τα ρολόγια χτυπούσαν σε διαφορετικούς ρυθμούς, κάποια πιο γρήγορα, κάποια αργά, και κάποια εντελώς ασύγχρονα. Ο ήχος τους γέμιζε το δωμάτιο, σαν να ψιθύριζαν μυστικά από άλλες εποχές.
Η Δανάη κοίταξε τον Ορέστη.
“Πάντα το ήξερα ότι αυτό το μέρος είχε κάτι… μαγικό.”
Ο παλιατζής χαμογέλασε, ξεκρέμασε ένα μικρό ρολόι τσέπης από τον τοίχο και το ακούμπησε απαλά στο χέρι της.
“Δεν είναι μαγεία, παιδί μου. Είναι μνήμη. Ο χρόνος θυμάται. Εσείς είστε αυτοί που ξεχνάτε.”
Ο Ορέστης έσκυψε και κοίταξε το ρολόι. Οι δείκτες του έτρεχαν προς τα πίσω.
Η Δανάη ένιωσε ένα παράξενο ρίγος στη ραχοκοκαλιά της.
“Τι σημαίνει αυτό;”
Ο παλιατζής πήρε μια βαθιά ανάσα.
“Σημαίνει πως το κλειδί που ψάχνετε… δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο. Είναι μια στιγμή.”
Τα ρολόγια σταμάτησαν απότομα.
Ο Ορέστης και η Δανάη κοίταξαν γύρω τους.
Στην αντανάκλαση μιας γυάλινης βιτρίνας, είδαν κάτι που τους πάγωσε.
Τους εαυτούς τους… αλλά παιδιά.
Τα μικρά τους χέρια κρατούσαν ένα μεταλλικό κλειδί, με έναν περίτεχνο, περίεργο σχηματισμό στην άκρη του.
“Το βρήκαμε.” ψιθύρισε η Δανάη.
Ο παλιατζής ένευσε αργά.
“Όχι ακριβώς. Τώρα, πρέπει να θυμηθείτε… γιατί το κρύψατε.”
Ο Ορέστης και η Δανάη πλησίασαν τη βιτρίνα, σαν να μπορούσαν να αγγίξουν τις παιδικές τους μορφές.
Τα μικρά τους εγώ κοιτούσαν το κλειδί με ένα μείγμα δέους και φόβου.
“Αν πέσει σε λάθος χέρια, όλα θα αλλάξουν.” είχε πει ο μικρός Ορέστης.
“Τότε πρέπει να το κρύψουμε καλά.” είχε συμφωνήσει η μικρή Δανάη.
Ο Ορέστης πίεσε τους κροτάφους του. Οι αναμνήσεις χόρευαν θολές στο μυαλό του.
“Κάτι μας κυνηγούσε τότε. Όχι άνθρωπος… κάτι άλλο.”
Η Δανάη ένιωσε μια ψυχρή ανατριχίλα.
“Το σβήσαμε από τη μνήμη μας γιατί φοβηθήκαμε.”
Ο παλιατζής έσφιξε τα χέρια του πάνω στο μπαστούνι του.
“Και τώρα ήρθε η ώρα να θυμηθείτε.”
Ξαφνικά, η αντανάκλαση στη βιτρίνα τρεμόπαιξε.
Η σκηνή άλλαξε.
Βρέθηκαν ξανά στο σχολείο τους, μια βροχερή μέρα.
Τα παιδιά τους έτρεχαν στην αυλή, κρατώντας σφιχτά το κλειδί.
Πίσω τους, μια σκιά.
Ψηλή, με παραμορφωμένα χαρακτηριστικά, λες και ο χρόνος την είχε τεντώσει σε όλες τις κατευθύνσεις.
Τα παιδικά τους εγώ είχαν σταματήσει κάτω από το μεγάλο δέντρο.
“Θάψ’ το! Γρήγορα!”
Τα χέρια της μικρής Δανάης έτρεμαν καθώς έσκαβε με τα δάχτυλά της το υγρό χώμα.
Η σκιά πλησίαζε.
Ο μικρός Ορέστης ύψωσε το βλέμμα του.
Τα μάτια της σκιάς δεν είχαν χρώμα.
Μόνο ένα κενό, σαν να τραβούσε μέσα του το φως και τον χρόνο.
Το έδαφος σκίστηκε.
Το κλειδί χάθηκε.
Και τότε…
Η ανάμνηση σταμάτησε.
Η Δανάη και ο Ορέστης πετάχτηκαν προς τα πίσω, σαν κάποιος να τους έσπρωξε από την ίδια τους τη μνήμη.
Ο παλιατζής τούς κοίταξε σοβαρός.
“Ξέρετε τώρα γιατί το κλειδί δεν ήταν ποτέ εκεί όταν επιστρέψατε να το βρείτε;”
Ο Ορέστης κατάπιε δύσκολα.
“Επειδή δεν το θάψαμε μόνοι μας…”
Η Δανάη έσφιξε τις γροθιές της.
“Η σκιά το πήρε.”
Τα ρολόγια στον τοίχο άρχισαν να χτυπούν ξέφρενα.
“Και τώρα…” είπε ο παλιατζής με μια ανησυχητική ηρεμία, “ξέρει ότι το θυμηθήκατε.”
Η ατμόσφαιρα στην αίθουσα γέμισε με έναν παράξενο θρόισμα, σαν να ταρακουνιόταν ο ίδιος ο χρόνος γύρω τους. Ο Ορέστης και η Δανάη ένιωσαν το βάρος του παρελθόντος να τους πιέζει, σαν να υπήρχε κάτι που τους περίμενε να το αντιμετωπίσουν.
“Η σκιά δεν είναι απλά μια εικόνα από το παρελθόν σας,” είπε ο παλιατζής, σφίγγοντας το μπαστούνι του. “Είναι το κενό που αφήσατε πίσω σας όταν αποφασίσατε να ξεχάσετε.”
Η Δανάη τρέμοντας ρώτησε: “Τι εννοείς;”
Ο παλιατζής την κοίταξε με μια σοβαρότητα που φάνταζε πέρα από τις δυνατότητες του χρόνου και του χώρου. “Όταν θάψατε το κλειδί, δεν το κάνατε μόνο για να το κρύψετε από άλλους. Το κλειδί ήταν η σύνδεσή σας με τον χρόνο, με την ίδια την ύπαρξή σας. Όταν το χάσατε, χάσατε και το δικαίωμα να κυβερνάτε τον χρόνο.”
Ο Ορέστης ένιωσε τον πόνο της συνειδητοποίησης να τον κατακλύζει. Η σκιά ήταν η ίδια τους η απόφαση να ξεχάσουν, να διαγράψουν το παρελθόν τους για να προχωρήσουν.
“Άρα, δεν μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία του; Ήταν προορισμένο να γίνει έτσι;” ρώτησε με έναν τόνο που έμοιαζε περισσότερο σαν κραυγή.
“Ο χρόνος δεν είναι προορισμένος,” είπε ο παλιατζής. “Ο χρόνος είναι σαν νερό, και εσείς είστε οι ποταμοί του. Μπορείτε να αλλάξετε την πορεία του, αλλά μόνο αν το κάνετε μαζί. Αν ξαναβρείτε τη σύνδεσή σας με το παρελθόν σας, και αν καταφέρετε να ανακαλέσετε το κλειδί.”
Η Δανάη κοίταξε τον Ορέστη. “Πρέπει να το βρούμε… και να το χρησιμοποιήσουμε πριν η σκιά μας κυριεύσει για πάντα.”
Ο Ορέστης, με αποφασιστικότητα, κούνησε το κεφάλι του. “Πρέπει να επιστρέψουμε στον τόπο που το θάψαμε, να το βρούμε πριν είναι αργά.”
Ο παλιατζής χαμογέλασε ελαφρώς, σαν να ήξερε κάτι που εκείνοι δεν ήξεραν. “Εσείς το λέτε ‘βρείτε’. Εγώ θα έλεγα ‘θυμηθείτε’.”
Και τότε, με ένα κλείσιμο του ματιού του, το μπαστούνι του παλιατζή φώτισε τον χώρο, και μια νέα πορεία άρχισε να σχηματίζεται μπροστά τους, γεμάτη μυστήριο και φόβο. Ο Ορέστης και η Δανάη έκαναν το πρώτο βήμα στο άγνωστο, αφήνοντας πίσω τους την αίθουσα των ρολογιών, και το μόνο που ήξεραν ήταν ότι ο χρόνος τους έτρεχε και δεν μπορούσαν να τον χάσουν ξανα.
Αναστεναγμός. Ο Ορέστης και η Δανάη πλησίασαν το κεντρικό σημείο του χρόνου, το σημείο που ήξεραν ότι θα έκρινε τα πάντα. Τα πάντα εξαρτιόνταν από εκείνη τη στιγμή, από την απόφαση που έπρεπε να πάρουν.
Στα χέρια τους, το κλειδί. Στην καρδιά τους, η βεβαιότητα ότι αν έκαναν το λάθος βήμα, το μέλλον τους και του κόσμου θα καταστρεφόταν.
Ο Φίλιππος, ο φύλακας του χρόνου, είχε εξαφανιστεί, αλλά η προειδοποίησή του είχε αφήσει το στίγμα του. “Μόνο αν συνεργαστείτε με το παρελθόν σας, μόνο αν θυμηθείτε, θα καταφέρετε να σώσετε ό,τι μπορείτε.”
Ο Ορέστης και η Δανάη στάθηκαν μπροστά στην τελική καμπή. Είχαν φτάσει εκεί για να ανοίξουν την πόρτα του χρόνου, αλλά το ερώτημα ήταν αν θα το έκαναν με τη δύναμη που είχαν μέσα τους.
“Ήρθε η ώρα να το ανοίξουμε,” είπε η Δανάη, με φωνή γεμάτη τόλμη. Είχε καταλάβει ότι αυτό το κλειδί δεν ήταν απλώς ένα αντικείμενο. Ήταν το σύμβολο της επιστροφής τους στον εαυτό τους, στον χρόνο που είχαν ζήσει και στην αλήθεια που είχαν ξεχάσει.
Ο Ορέστης έσφιξε το χέρι της. “Μαζί,” είπε, κοιτώντας την βαθιά στα μάτια.
Το κλειδί πήρε φωτιά. Έλαμψε, και μέσα σε μια στιγμή, η πραγματικότητα γύρω τους άρχισε να θρυμματίζεται, οι γραμμές του χρόνου να συμπτύσσονται.
“Η επιλογή είναι δική σας,” ακούστηκε μια φωνή από τα βάθη του χρόνου, ο Φίλιππος είχε επιστρέψει για μια τελευταία φορά.
Το κλειδί γύρισε στη βάση του, και την ίδια στιγμή η πόρτα του χρόνου άνοιξε.
Η Δανάη και ο Ορέστης, χέρι-χέρι, πέρασαν μαζί στην άλλη πλευρά.
Το μέλλον τους, το μέλλον όλων, ήταν και πάλι ανοιχτό.
Κανείς δεν έμαθε ποτέ την αληθινή ιστορία. Ο κόσμος συνέχισε όπως πριν, σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα. Οι άνθρωποι ζούσαν τη ζωή τους ανυποψίαστοι για την αποκατάσταση της ισορροπίας του χρόνου.
Μόνο ο Ορέστης και η Δανάη γνώριζαν την αλήθεια.
Και εκείνοι… δεν θα την έλεγαν ποτέ σε κανέναν.
Θα την κρατούσαν σαν επτασφράγιστο μυστικό, βαθιά μέσα στην καρδιά τους