Η Μαύρη και η Άσπρη Γάτα ήταν δυο αχώριστες φίλες σε μια γειτονιά γεμάτη μυστήριο. Η Μαύρη, ονόματι Σκιά, ήταν ειδική στις μυστικές αποστολές: μπορούσε να περάσει αθόρυβη μέσα από κάθε γωνιά. Η Άσπρη, η Φωτίτσα, είχε το ταλέντο να γοητεύει κάθε άνθρωπο ή ζώο που συναντούσε με ένα απλό βλέμμα.
Μια νύχτα με πανσέληνο, καθώς έψαχναν στις στέγες για κάτι να φάνε, ένα λαμπερό, περίεργο αντικείμενο έπεσε από τον ουρανό. Ήταν ένα… κουτί με κουμπιά που έβγαζε παράξενους ήχους.
«Ας το πατήσουμε!» είπε ενθουσιασμένη η Φωτίτσα.
«Κι αν είναι παγίδα;» αντέτεινε η Σκιά, μισοκρύβοντας το πρόσωπό της.
«Ε, αν είναι παγίδα, θα της βάλουμε παγίδα εμείς!» γέλασε η Φωτίτσα.
Η Σκιά, με έναν αναστεναγμό, πάτησε το μεγαλύτερο κουμπί. Ξαφνικά, ένα εκτυφλωτικό φως γέμισε τη στέγη, και πριν το καταλάβουν, βρέθηκαν σε ένα… εξωγήινο διαστημόπλοιο!
Οι εξωγήινοι, μικρά πράσινα πλάσματα με αυτιά που έμοιαζαν με μακαρόνια, τους κοίταξαν με περιέργεια.
«Είστε ηγέτες του πλανήτη σας;» ρώτησαν.
«Μάλλον» είπε η Φωτίτσα, φουσκώνοντας το στήθος της. «Ποιος άλλος μπορεί να γοητεύσει τόσους ανθρώπους;»
«Και κανείς δεν κινείται πιο γρήγορα από μένα», πρόσθεσε η Σκιά.
Οι εξωγήινοι τους εξήγησαν πως χρειάζονταν συμβουλές για να κατακτήσουν τη Γη. Η Φωτίτσα γέλασε τόσο δυνατά που έπεσε από την καρέκλα της.
«Κατακτήστε τη Γη; Χαχα! Αντί να προσπαθείτε να μας νικήσετε, γίνετε οι φίλοι μας. Μας τρέφουν, μας χαϊδεύουν και μας λατρεύουν χωρίς καν να το ζητήσουμε!»
Οι εξωγήινοι συμφώνησαν ότι αυτή η τακτική ήταν πανέξυπνη και προσέφεραν στις γάτες να γίνουν πρεσβευτές τους. Η Σκιά και η Φωτίτσα συμφώνησαν – φυσικά με αντάλλαγμα αμέτρητες κονσέρβες τόνου.
Ωστόσο, οι εξωγήινοι έκαναν μια μικρή… παρανόηση. Επέστρεψαν στη Γη ντυμένοι γάτες: με φουντωτές ουρές, αυτιά-ψεύτικα, και νιαουρίσματα τόσο αδέξια που τρόμαξαν ακόμα και τα σκυλιά!
Η Σκιά και η Φωτίτσα παρακολουθούσαν από μια στέγη, κουνώντας τα κεφάλια τους.
«Ξέρεις κάτι, Φωτίτσα; Τους τη φέραμε!» είπε η Σκιά με ένα πονηρό χαμόγελο.
«Πάλι σώσαμε τους ανθρώπους χωρίς να το καταλάβουν!» πρόσθεσε η Φωτίτσα, καμαρώνοντας.
Η Σκιά έγειρε πίσω το κεφάλι της, σκέφτηκε για λίγο και ρώτησε:
«Λοιπόν, τι λες να ζητήσουμε ως αντάλλαγμα αυτή τη φορά; Οι εξωγήινοι μας γέμισαν κονσέρβες. Από τους ανθρώπους τι να πάρουμε;»
Η Φωτίτσα σήκωσε την ουρά της περήφανα.
«Σκέφτομαι κάτι μεγάλο. Ίσως έναν τεράστιο θρόνο στη μέση της πλατείας. Να γράφει: *“Η Γάτα Είναι το Αφεντικό”. Ή μήπως… άπειρο γάλα και μαξιλάρια από φτερά;»
Η Σκιά γέλασε δυνατά.
«Μήπως να κρατήσουμε χαμηλό προφίλ; Αν μας πάρουν χαμπάρι, θα σταματήσουν να μας χαϊδεύουν και να μας ταΐζουν! Ό,τι κάνουν το κάνουν επειδή νομίζουν ότι εμείς δεν καταλαβαίνουμε.»
Η Φωτίτσα κοίταξε τους εξωγήινους, που τώρα έτρεχαν πανικόβλητοι από ένα τσούρμο σκύλους, και αναστέναξε.
«Έχεις δίκιο. Ας μείνουμε οι αόρατοι σωτήρες. Αλλά τουλάχιστον, αν οι εξωγήινοι ξαναγυρίσουν, αυτή τη φορά θα ζητήσουμε… κονσέρβες με γεύση σολομό. Όχι πάλι κοτόπουλο!»
Και οι δύο γάτες άρχισαν να γελάνε καθώς το φεγγάρι έριχνε το φως του πάνω τους. Στο τέλος, κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει τις γάτες, ούτε άνθρωποι, ούτε εξωγήινοι!