Το μπάνιο ήταν η μεγαλύτερη χαρά του Χάρη. Το σπίτι τους είχε ένα τεράστιο μπάνιο, στο οποίο του άρεσε να μπαίνει και να παίζει με τα παιχνίδια του. Το αγαπημένο του παιχνίδι ήταν να γεμίζει τη μπανιέρα με νερό για να ταξιδεύουν τα πλοία του, να φορτώνουν εμπορεύματα και να επιστρέφουν. Όταν όμως άνοιγε την τάπα και έφευγε το νερό, έπιανε φουρτούνα και τα πλοία βούλιαζαν. Έτσι, μετά από αυτό, ξαναγέμιζε τη μπανιέρα, ώστε τα πλοία του να μπορέσουν να ταξιδέψουν ξανά.
Η μητέρα τού είχε πει πολλές φορές ότι το παιχνίδι αυτό κάποια στιγμή έπρεπε να τελειώσει, γιατί το νερό ήταν πολύτιμο και δεν πρέπει να το σπαταλάμε για τους λάθος λόγους. Εκείνος όμως δεν μπορούσε να το καταλάβει, γιατί έλεγε ότι τα συννεφάκια θα στείλουν και άλλο. Ωστόσο, μια μέρα συνέβη κάτι πολύ περίεργο. Ο Χάρης ετοιμαζόταν να βάλει τα καράβια του πάλι στο μεγάλο μπάνιο. Ωστόσο, την ώρα που άνοιξε τη βρύση, άκουσε μια φωνή.
«Εσύ, δεν με ακούς; Χρειάζομαι και εγώ λίγο νερό!»
«Ποιος μου μιλάει;»
«Εγώ!»
Κοίταξε έξω από το παράθυρο και δεν είδε κανέναν.
«Ποιος μου μιλάει;»
«Εγώ, το δέντρο της αυλής!»
Ο Χάρης νόμιζε ότι ονειρευόταν. «Μα, μιλάνε τα δέντρα;»
«Εγώ πάντα προσπαθούσα να σου μιλήσω, εσύ όμως δεν με άκουγες! Χρειάζομαι και εγώ νερό, οι ρίζες μου είναι ξερές, δεν μου δίνουν πλέον νερό και σε λίγο δεν θα έχω ούτε φύλλα ούτε κλαδιά και θα πεθάνω, θα ξεραθώ» .
«Εγώ λοιπόν τι μπορώ να κάνω; Είμαι ένα μικρό παιδί!»
«Μικρέ μου φίλε, θα πρέπει όλοι οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι το νερό είναι πολύτιμο και δεν πρέπει να το σπαταλάμε! Η ξηρασία και η κλιματική αλλαγή θα κάνουν τα πράγματα αρκετά πιο δύσκολα. Το πιο απλό πράγμα που μπορεί να κάνει ο καθένας είναι να κλείνει τη βρύση και να μην σπαταλάει άσκοπα αυτό το πολύτιμο δώρο ζωής» .
Από εκείνη τη στιγμή ο Χάρης άλλαξε. Δεν ξαναέπαιξε το παιχνίδι με το να βουλιάζει τα πλοία στην μπανιέρα. Άρχισε να ασχολείται με τον κήπο και φρόντιζε πάντα να δίνει ανάσες δροσιάς στον γερό πλάτανο που δρόσιζε την αυλή του τόσα χρόνια. Κυρίως όμως ενεργοποίησε και τους φίλους του ώστε να γίνουν και εκείνοι πιο υπεύθυνοι και να μην σπαταλούν άσκοπα το νερό. Η πρώτη μάχη είχε κερδηθεί, το δέντρο και ο κήπος του είχαν σωθεί.
Μιλώντας στους γονείς του για τη μικρή περιπέτεια, εκείνοι αποφάσισαν μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης να ευαισθητοποιήσουν στο πρόβλημα προστασίας των υδάτινων πόρων έτσι ώστε το πρόβλημα να γίνει κατανοητό από όλους και να αναλάβει ο καθένας το μερίδιο ευθύνης του. Τα χρόνια πέρασαν. Ο πλάτανος κατάφερε να γλυτώσει, αλλά και ο Χάρης έκανε σκοπό της ζωής του να προστατεύει το περιβάλλον και να κάνει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.