Εκείνο το βράδυ η ζέστη ήταν ανυπόφορη. Η πόλη του Λονδίνου έβγαζε μια άσχημη μυρωδιά από τους υπονόμους που ήταν αποπνικτική. Ο μικρός γατούλης αποφάσισε να αφήσει για λίγο την άνεση του καινούργιου του σπιτιού και να κάνει μια βόλτα στις στέγες για να χαρεί τη λαμπερή πανσέληνο. Όλα φαίνονταν τόσο ήσυχα και το κίτρινο φως του φεγγαριού γυάλιζε στα νερά του Τάμεση. Κάθισε στην αγαπημένη του θέση με θέα την πόλη. Την ώρα που ήταν ήρεμος και χαλαρός, πρόσεξε ένα τεράστιο κουβάρι ψηλά στον ουρανό. Στην αρχή παραξενεύτηκε πως είναι δυνατό ένα κουβάρι να στέκεται στον αέρα, ώσπου μια πόρτα ανοίγει και μια σκάλα κατευθύνεται προς το μέρος του.
«Έλα, μην αργείς, το ταξίδι ξεκινά», είπε μια φωνή. Ο γατούλης, γεμάτος περιέργεια, προχώρησε μπροστά για να φθάσει το κουβάρι. Τελικά μοιάζει με κουβάρι, αλλά δεν είναι. Στην πραγματικότητα έβλεπε μπροστά του ένα σύγχρονο αστροσκάφος από τον πλανήτη ΜΙΑΟΥ. Ο γατούλης δεν το πίστευε, είχε ακούσει τις ιστορίες που έλεγε η γιαγιά του για έναν πλανήτη στο αστροσύμπαν που ζούσαν μόνο γάτες, όπου έβρισκαν ό,τι τραβούσε η όρεξή τους, και σαν καλοπερασάκιας, ήταν το όνειρο της ζωής του να τον επισκεφτεί.
Η αξιωματικός του πλοίου, Νιαρ Νιάρ, τον καλωσόρισε. «Πω πω, τι γίνεται εδώ», είπε. «Άρα υπάρχει ο πλανήτης Μιαού. Είχε δίκιο η γιαγιά και εγώ που δεν το πίστευα! Πώς φτάσατε μέχρι εδώ;»
Η αξιωματικός Νιάρ είπε: «Πρέπει να σου εξηγήσω κάποια πράγματα! Το σκάφος μας ξεπερνάει το χωροχρόνο, αλλά και τα όρια του σύμπαντος. Μπορεί να βρεθεί οπουδήποτε φανταστείς, στα πιο απίθανα μέρη! Μπορείς να βρεθείς σε οποιοδήποτε μέρος της γης, οποιαδήποτε χρονική στιγμή. Έχεις σκεφτεί μερικά μέρη που θα ήθελες να πας;»
«Δεν είναι μόνο ένα μέρος, είναι πολλά. Γιατί όμως επιλέξατε να έρθετε να με βρείτε;»
«Περίμενα την ερώτησή σου! Μάθαμε πόσο βοήθησες τη μαμά με το μωράκι όταν αυτό κινδύνευσε να πέσει από το κρεβάτι. Η πράξη αυτή έδειξε γενναιότητα και έναν χαρακτήρα που βοηθάει τους άλλους. Για αυτό είμαστε εδώ, για να σε ευχαριστήσουμε και να δεις ότι οι καλές πράξεις ανταμείβονται πάντα με κάποιο τρόπο. Δέξου λοιπόν αυτή τη βόλτα με το αστροσκάφος σαν ένα δώρο από το σύμπαν. Η αστροβόλτα όμως έχει ορισμένους κανόνες! Δηλαδή, δεν μπορεί να γίνεται πάνω από μια φορά το χρόνο και για συγκεκριμένη ώρα. Αλλιώς η Αστροπύλη κλείνει και κλειδώνεται εκεί. Πες μου τώρα που θα ήθελες να πάμε. Ο χρόνος τρέχει, δεν παίζουμε με αυτό! Άρα που πάμε;»
«Στις πυραμίδες! Πάντα ήθελα να περπατήσω μέσα σε αυτές και να γνωρίσω τις γάτες των Φαραώ!»
«Φύγαμε! Σκάφος, ακούσατε! Συντεταγμένες για Αίγυπτο, φύγαμε!»
Η θέα από ψηλά ήταν μαγική! Ο γατούλης είχε μαγευτεί! Η Νιάρ του είπε ότι οι πυραμίδες είχαν φτιαχτεί από τους προγόνους της. Θα είχε δύο ολόκληρες ώρες να γυρίσει τα πάντα εκεί μέσα! Δεν έπρεπε όμως να ξεχαστεί εκεί, ο κανόνας ήταν κανόνας. Έπρεπε στο δίωρο να έχει βγει! Το αστροσκάφος τον άφησε στην κορυφή. Η τρύπα που υπήρχε στην κορυφή της μεγάλης πυραμίδας τον βοήθησε να μπει μέσα.
«Εδώ θα σε περιμένουμε», του είπε, «μην αργήσεις! Θα σου ρίξουμε πυρσούς για να βλέπεις γιατί υπάρχει παντού σκοτάδι!» Έριξαν τους πυρσούς και ο γατούλης έκανε μια βουτιά κυριολεκτικά στο κενό. «Τζερόνιμο!» φώναξε χωρίς να ξέρει τι σημαίνει, μάλλον το είχε δει σε μια ταινία πιο παλιά, σκέφτηκε! Τελικά η άμμος που υπήρχε τον συγκράτησε ώστε να μην χτυπήσει. Ξαφνικά βρέθηκε μέσα σε έναν λαβύρινθο από διαδρόμους. Αποφάσισε να πάρει την ευθεία για να ακολουθήσει τη ζωή της γάτας που ανήκε στον Φαραώ!
Ωραία ζωή, σκέφτηκε καθώς έβλεπε τη γάτα να τον ακολουθεί παντού. Πηγαίνοντας γύρω γύρω την πυραμίδα, έχασε το σημείο που είχε ξεκινήσει με αποτέλεσμα να χαθεί μέσα στην πυραμίδα. «Χάθηκα! Εδώ θα αφήσω τα κοκαλάκια μου, σκέφτηκε, δεν θα ξαναδώ το φως του ηλίου». Τελικά θυμήθηκε το κουδουνάκι που ήταν περασμένο στο λαιμό του. Θα ήταν ένα μήνυμα στο αστροσκάφος ότι κινδυνεύει. Άρχισε να κουνάει το λαιμό του όσο πιο δυνατά μπορούσε!
Με μαγικό τρόπο βρέθηκε ξανά πίσω στην καμπίνα του αστροσκάφους! «Φθηνά τη γλυτώσαμε!» «Δε λες τίποτα, στο τσακ προλάβαμε! Πάμε, η πύλη κλείνει!» είπε η Νιάρ. Στο ταξίδι της επιστροφής αφηγήθηκε την περιπέτειά του. Η Νιάρτον άκουσε με προσοχή και στο τέλος τον ρώτησε: «Πήρες το μάθημά σου;»
«Εάν το πήρα λέει! Τυχερός ήμουν που τη γλίτωσα! Νομίζω ότι σπατάλησα μια ακόμα από τις 7 ζωές μου», είπε!
«Σωστά», του είπε η Νιάρ, «άρα πρέπει να ζήσεις με σύνεση και προσοχή από εδώ και πέρα!»
Η βόλτα τελείωσε από εκεί που είχε ξεκινήσει. Έμοιαζε σαν να είχε περάσει μόνο μια ώρα από τότε που έφυγαν. «Αντίο, γατούλη, να θυμάσαι ότι είμαστε μόνο ένα κουβάρι μακριά».
«Αντίο, Νιάρ!» Έλειψα αρκετά, σκέφτηκε, μου έλειψε το σπιτάκι μου! Τελικά είναι πολύ όμορφο να ανήκεις κάπου και όχι να περιφέρεσαι άσκοπα, σκέφτηκε ο γατούλης. Εκείνη την ώρα κοίταξε έξω από το παράθυρο. Το κουβάρι ήταν στη θέση του. Δεν μπόρεσε να σκεφτεί παραπάνω, η μυρωδιά της πίτσας του είχε σπάσει τη μύτη! Έφαγε και βυθίστηκε στον κόσμο των ονείρων, έτοιμος να αρχίσει ένα ακόμα ταξίδι.