Η μπάλα μπήκε στη λευκή βούλα. Ο Κώστας έκανε ένα βήμα πίσω. Εκείνα τα δευτερόλεπτα του φάνηκαν χρόνια, γιατί πέρασαν από μπροστά του όλα όσα είχαν συμβεί μέχρι τότε. Όταν γεννήθηκε, ο πατέρας του χάρηκε γιατί θα είχε γιο για να πηγαίνουν μαζί στο γήπεδο. Κασκόλ, βερμούδες, μπάλες, όλα στο κόκκινο. Όταν έφτασε τα 10, ο Κώστας ανακοίνωσε ότι προτιμάει το πράσινο!
Ο κ. Βασίλης στην αρχή ήταν να σκάσει – ο δικός μου ο γιος Παναθηναϊκός, γεννημένος στο Πασαλιμάνι, και εκείνος βγήκε παιδί της Λεωφόρου; Πώς είναι δυνατόν! Ειδικά την ημέρα που του ζήτησε να τον πάει να παίξει στις Ακαδημίες του, έκανε ξερό κουράγιο. Φου και φου έλεγε και ξανάλεγε. Τα έβαζε συνεχώς με τη γυναίκα του, την Έφη: «Εσύ φταις, αν τον είχες μαζέψει από μικρό τώρα δεν θα ήμουν αναγκασμένος να το κάνω αυτό.» «Μα για το καλό του παιδιού είναι, Βασίλη μου, τι σημασία έχει το που θα παίζει.» Τελικά, με τα λίγα με τα πολλά, το αποδέχτηκε σαν πραγματικότητα.
Για τον Κώστα πάλι, από μικρός ήταν πίσω από μια μπάλα και την κυνηγούσε. Το μέγεθος της μπάλας μεγάλωνε με την ηλικία του. Έτσι λοιπόν, όταν ο θείος του, ο Τάκης, τον πήρε μαζί του στο γήπεδο της Λεωφόρου, ενθουσιάστηκε τόσο πολύ με την ατμόσφαιρα που επιτόπου αποφάσισε να καταφέρει να μπει στην ομάδα και να φτάσει όσο πιο ψηλά μπορούσε. Δεν είχε να κάνει μόνο με τις αντιρρήσεις του πατέρα του, αλλά και την υπόσχεση που είχε δώσει στη μάνα του ότι πρώτα θα είναι καλός μαθητής και μετά όλα τα υπόλοιπα. Δεν υπήρχε χρόνος παρά μόνο για το σχολείο και για την προπόνηση!
Ωστόσο, τα πράγματα δεν ήταν ιδανικά, γιατί ο Κώστας δεν ήταν αυτό που λέμε φυσικό ταλέντο. Μάθαινε όμως γρήγορα. Αυτό όμως δεν εμπόδιζε τους άλλους να τον κοροϊδεύουν και να τον θεωρούν αργό. Αυτό τον είχε επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό ψυχολογικά, αλλά τελικά μια κουβέντα με τον πατέρα του ήταν αρκετή ώστε να πειστεί και να μείνει σταθερός στο στόχο του. Ο κ. Βασίλης ήθελε και εκείνος να γίνει ποδοσφαιριστής. Ωστόσο, ένας σοβαρός τραυματισμός στο πόδι του στέρησε αυτή τη δυνατότητα. Βλέποντας λοιπόν την επιμονή του πιτσιρικά, αποφάσισε να τον βοηθήσει έστω και χωρίς να το ξέρει. «Όλοι αξίζουμε μια ευκαιρία, ας πάρει και ο Κωνσταντίνος τη δική του» .
Αποφάσισε λοιπόν να πάρει τηλέφωνο έναν φίλο από τα παλιά, ο οποίος είχε τιμήσει τη φανέλα της ομάδας και παρέμενε ενεργός στις ομάδες των ακαδημιών του ΠΑΟ. Οι δύο παλιοί φίλοι και συμμαθητές, αν και δεν μιλούσαν αρκετά συχνά, ήταν φίλοι για πολλά χρόνια. «Γεια σου Γιάννη» «Γεια σου Βασίλη, πώς είσαι;» Άλλαξαν μερικές κουβέντες για τα τρέχοντα και μετά ο Βασίλης του μίλησε για την επιθυμία του γιου του να παίξει στην ομάδα. Του ζήτησε να τον βοηθήσει όσο ήταν δυνατόν, χωρίς να αποκαλύψει τη γνωριμία τους,τουλάχιστον στην αρχή. Συμφώνησε και εκείνος, και έτσι ο Κωνσταντίνος άρχισε να προσαρμόζεται όλο και περισσότερο. Ο κ. Γιάννης ήταν από τους παλαίμαχους του ΠΑΟ. Αν και δεν ήταν στην πρώτη γραμμή, παρέμενε αρκετά ενεργός και είχε αδυναμία στα νέα παιδιά. Στον Κωνσταντίνο ήδη έβλεπε πάθος και ενθουσιασμό, έτσι αποφάσισε να του μάθει αυτό που του έλλειπε – την τεχνική.
Έτσι, σιγά-σιγά ο Κωνσταντίνος έμαθε με τη βοήθεια των γυμναστών και των προπονητών να έχει υπομονή και να μαρκάρει, να καρφώνει και να πλασάρει σωστά. Ο Κωνσταντίνος παράλληλα προχωρούσε και τα μαθήματά του στο σχολείο και ήταν από τους καλύτερους στην τάξη. Τα χρόνια περνούσαν και γινόταν όλο και καλύτερος. Κάποια μέρα είχε βρει λίγο χρόνο να βγει έξω με τους φίλους του. Ο χαρακτήρας του και η προσωπικότητά του τον είχαν κάνει περιζήτητο στις παρέες και ιδιαίτερα δημοφιλή στα κορίτσια.
Εκείνη την ημέρα όμως, αυτό που τον έκανε ιδιαίτερα χαρούμενο ήταν το τηλέφωνο από τον προπονητή του ότι την επόμενη χρονιά θα ανήκε πλέον στην Α’ ομάδα του Παναθηναϊκού και θα είχε την ευκαιρία να αποδείξει τις δυνατότητές του σε μεγαλύτερο επίπεδο. Η σεζόν ξεκίνησε με τον Κωνσταντίνο στον πάγκο. Στην αρχή δεν τον πείραξε. Ωστόσο, ο καιρός περνούσε και η κατάσταση παρέμενε η ίδια, πάλι στον πάγκο. «Θα έρθει η στιγμή σου Κωνσταντίνε μου, δώσε χρόνο στον εαυτό σου και θα πάρεις την ευκαιρία σου, περίμενε και θα δεις.»
Η στιγμή αυτή ήρθε στον αγώνα της ομάδας με τον ΠΑΟΚ. Βαθμολογικός κίνδυνος δεν υπήρχε, άρα προς τα τέλη του δεύτερου ημιχρόνου, ο προπονητής του έκανε νόημα να σηκωθεί. Ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής του! Το γήπεδο τον υποδέχτηκε με μεγάλο ενθουσιασμό, καθώς το όνομά του είχε ακουστεί ως το νέο μεγάλο ανερχόμενο αστέρι της ομάδας. Τελικά, η μεγάλη πρεμιέρα του στο γήπεδο τον αντάμειψε και με το πρώτο του επίσημο γκολ! Εκείνη την ημέρα είχε έρθει όλη η οικογένεια στο γήπεδο. Το γκολ με το ανάποδο ψαλιδάκι έδειχνε ότι δεν ήταν μόνο θέμα τύχης, αλλά και σκληρής δουλειάς. Ο πατέρας του έκλαψε, η μάνα του τον φίλησε, ο προπονητής του δικαιώθηκε. Πόσα καλά μαζεμένα είχαν συμβεί εκείνο το βράδυ!
Η ζωή όμως έχει και τα κάτω της. Ένας πολύ σοβαρός τραυματισμός στους προσαγωγούς τον ανάγκασε να μείνει εκτός για το υπόλοιπο της σεζόν. Αυτό τον στεναχώρησε πάρα πολύ, γιατί πόνταρε ο Κωνσταντίνος στη κλήση του στην Εθνική ομάδα εν όψει της προετοιμασίας για το Euro. Η Ελληνική ομάδα θα έδινε παρουσία ύστερα από το θρίαμβο του 2004. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς αναζητούσε φρέσκα πρόσωπα με ικανότητες και όρεξη για δουλειά. Οι πληροφορίες που είχε μέσα από την ομάδα ήταν από τον κ. Γιάννη ότι επρόκειτο για ένα παλικάρι που λάτρευε το ποδόσφαιρο, που χρόνο με τον χρόνο γινόταν καλύτερος και θέλει να προσφέρει στην Εθνική ομάδα. Ο τραυματισμός τον πήγε λίγο πίσω, αλλά θα φτάσει σύντομα στο επιθυμητό επίπεδο.
Τα υπόλοιπα είναι πλέον ιστορία, καθώς η Εθνική ομάδα έκανε μια καταπληκτική πορεία στο EURO της Αθήνας και κατάφερε να προκριθεί στον τελικό απέναντι στην Ιταλία. Ο αγώνας δεν είχε θεαματικές φάσεις, καθώς και οι δύο ομάδες έπαιζαν πάρα πολύ μετρημένα για να προστατέψουν τις εστίες τους από πιθανό γκολ. Φτάσαμε λοιπόν στα τελευταία λεπτά του αγώνα και η καρδιά όλων κοντεύει να σπάσει από την αγωνία. Όλοι περίμεναν αυτή τη μεγάλη χαρά που θα μας έβγαζε από τη μιζέρια μας και θα μας έκανε να σηκώσουμε το κεφάλι μας λίγο ψηλότερα, έστω και για μερικές μέρες. Και αυτή τη φορά, χωρίς να συζητάμε για οπαδούς αλλά για την εθνική ομάδα, για την Ελλάδα μας!
Ο Κωνσταντίνος, με ένα φοβερό τάκλιν, καταφέρνει να κλέψει τη μπάλα από τον Ιταλό παίκτη και έρχεται σε ευθεία βολή με τον τερματοφύλακα. Εκείνος τότε βάζει το πόδι του και τον ανατρέπει. Ο διαιτητής σφυρίζει την εσχάτη των ποινών. Η απόλυτη σιωπή στο στάδιο, δε μιλάει κανένας! Ο Κωνσταντίνος παίρνει τη μπάλα για να εκτελέσει, ξέρει καλά ότι κουβαλάει τη χαρά και τη λύπη ενός ολόκληρου λαού! Στήνει τη μπάλα, σφυράει ο διαιτητής και ο Κωνσταντίνος αστοχεί! Απογοήτευση στο στάδιο! Ο τερματοφύλακας ήταν σε καλή μέρα και απέκρουσε. Χαρές και πανηγύρια για τους Ιταλούς!
Όμως ο διαιτητής είχε σφυρίξει επανάληψη, καθώς ένας από τους αντιπάλους παίχτες είχε βγει οφσάιντ! Αυτή τη φορά η μπάλα ξανά στήθηκε και ο Κωνσταντίνος την κάρφωσε στα δίχτυα του Ιταλού γκολκίπερ! Το ευρωπαϊκό ήρθε στην Ελλάδα και το γλέντι ήταν τρικούβερτο για τρεις ολόκληρες ημέρες! Ο Κωνσταντίνος εκτόξευσε τη καριέρα του και έγινε διάσημος σε όλο το κόσμο! Ύστερα από 15 χρυσά χρόνια έκλεισε την καριέρα του στην ομάδα που τον ανέδειξε και τόσο πολύ αγαπούσε, τον Παναθηναϊκό.