….Το τραγούδι έπαιζε συχνά στο ραδιόφωνο «Χρώματα και αρώματα, χρώματα, άσε τα καμώματα!» Η Λένα δεν μπορούσε να καταλάβει τι εννοούσε όταν ήταν μικρούλα. Μεγαλώνοντας όμως αποφάσισε να λύσει την απορία της μιλώντας στη γιαγιά της που το σιγοτραγουδούσε!
«-Κοριτσάκι μου γλυκό αυτό το τραγουδάκι μου θυμίζει τον Παππού τον Κώστα! Όταν είχαμε γνωριστεί είχα πρόβλημα καθώς οι γονείς μου δεν με άφηναν να βγω έξω μόνη μου. Διαφορετικά χρόνια, εντελώς διαφορετικά από την ελευθερία που έχετε σήμερα! Οι γονείς μου ήταν πολύ αυστηροί και δεν ήθελαν μπλεξίματα για τη μοναχοκόρη τους. Ο παππούς όμως επειδή με είχε δει και ήθελε να μου μιλήσει σκέφτηκε τον εξής τρόπο για να βρεθούμε.
Κάθε μέρα μου έστελνε λουλούδια τα οποία τα άφηνε κρυφά σε μια άκρη του κήπου. Ο παππούς, παράλληλα με τις σπουδές του στη Γεωπονική, εκείνη την εποχή φρόντιζε έναν κήπο. Είχε μάθει τα πάντα για τα λουλούδια. Έτσι φρόντιζε κάθε μέρα να μου φέρνει ένα από αυτά! Ξεκίνησε από ένα λευκό τριαντάφυλλο, που είναι ένδειξη αγνότητας και σεβασμού. Όταν το έπιασα στα χέρια μου, ένα υπέροχο άρωμα πλημμύρισε τις αισθήσεις μου. Τις επόμενες μέρες έστειλε ροζ παιώνιες, οι οποίες συμβολίζουν την ευτυχία και την ολοκλήρωση. Κρίνοι, αμαρυλλίδες, ορχιδέες! Κάθε μέρα έπαιρνα και κάτι διαφορετικό!
Τα συναισθήματα που ένιωθα ήταν πρωτόγνωρα, και σε συνδυασμό με τις ελάχιστες κουβέντες που είχαμε ανταλλάξει, άρχισα να νιώθω παράξενα συναισθήματα για το νεαρό αγόρι. Το παιχνίδι των λουλουδιών συνεχίστηκε για έναν ολόκληρο χρόνο. Εκείνες τις μέρες το σύμπαν συνωμότησε υπέρ μας και κατάφερα να το σκάσω από το σπίτι και να πάω να δω το κήπο που τόσο είχα φανταστεί. Μαγεύτηκα από τα χρώματα των λουλουδιών και τις μυρωδιές τους! Ροζ , μπλε, μωβ, κόκκινο και μια πανδαισία χρωμάτων ξεδιπλώθηκαν μπροστά μου. Ρωτούσα τα πάντα ώστε να τα μάθω με το όνομα τους και να μπορώ να τα περιποιηθώ.
Μείναμε πολλές ώρες εκεί μιλώντας για τα πάντα – για τις οικογένειες μας, τα όνειρα μας, για το μέλλον μας – κανείς μας δεν ήθελε να φύγει . Ήμασταν άτυχοι όμως γιατί κάποιος είπε στους γονείς μου ότι ξεπόρτισα. Τη στιγμή εκείνη ο κόσμος μου γκρεμίστηκε. Ο πατέρας μου ζήτησε να μάθει τι συμβαίνει και μου απαγορεύτηκε η έξοδος από το σπίτι. Κάθεβράδυ έκλαιγα στο δωμάτιο μου. Ένιωθα φυλακισμένη.
Ξαφνικά άκουσα στο παράθυρο μια φωνή! Άνοιξα με προσοχή και είδα τον παππού να μου τραγουδάει το χρώματα και αρώματα! Είχε υπέροχη φωνή ο παππούς. Σκούπισα τα δάκρυα μου και για λίγο ξεχάστηκα. Θα το πάλευα για εκείνον και σκέφτηκα ότι πραγματικά άξιζε το κόπο να τον περιμένω. Ο παππούς λοιπόν κατάφερε να τελειώσει τη σχολή του με άριστα! Αμέσως μετά πήγε στο στρατό.
Όλο αυτό το διάστημα συνέχιζε να αφήνει τα λουλούδια στη γνωστή μας κρυψώνα στο κήπο. Αμέσως μετά στρώθηκε στη δουλειά και με τα χρήματα που έβαλε στην άκρη αγόρασε τον κήπο που με τόση αγάπη φρόντιζε. Έτσι άνοιξε το ανθοπωλείο και το γέμισε με λουλούδια από τον κήπο μας. Ο πατέρας μου, αν και αυστηρός, εκτίμησε τη στάση του και όταν ήρθε να με ζητήσει είπε αμέσως ναι. Η μητέρα μου χαιρόταν με τη χαρά μου και εγώ πετούσα στα σύννεφα.
Τα υπόλοιπα τα ξέρεις. Παντρευτήκαμε και μείναμε μαζί μια ολόκληρη ζωή. Όταν έφυγε, είχε ζητήσει να πάει μια βόλτα στον αγαπημένο του κήπο. Δεν άντεξε όμως, η καρδιά του τον πρόδωσε και εγώ μέσα από το συγκεκριμένο τραγούδι τον θυμάμαι για πάντα.
Ο παππούς σού είχε αδυναμία. Ήθελε λοιπόν ο κήπος του να περάσει στα δικά σου χέρια γιατί ήξερε ότι θα τον φροντίσεις και θα τον νοιαστείς όπως και εκείνος».
Δεν είχε πέσει έξω ο παππούς Κώστας! Η Λένα αποδείχθηκε αξία συνεχίστρια τόσο στο κήπο όσο και στο ανθοπωλείο που προς τιμή του ιδρυτή του ονομάστηκε «Χρώματα και Αρώματα». Εκείνος από εκεί ψηλά ένιωθε πολύ ευτυχισμένος γιατί ήξερε ότι ένα κομμάτι του πάντα θα είναι εκεί για να προσέχει τα αγαπημένα του πρόσωπα