Το πείραμα στο εργαστήριο είχε πάει πολύ καλά. Η Νάντια τα είχε καταφέρει για πρώτη φορά να φτιάξει το σπόρο για το δικό της ηλιοτρόπιο. Ήταν πολύ περήφανη γι’ αυτό. Είχε ξετρελαθεί με τα ηλιοτρόπια από μικρό παιδάκι, όταν οι γονείς της την είχαν πάει ένα ταξίδι μαζί με τον αδερφό της στην Τοσκάνη, όπου υπήρχαν άπειρες εκτάσεις με αυτά! Επίσης, όταν έκανε το μεταπτυχιακό της στην Ολλανδία, ξετρελάθηκε και αποφάσισε να εξειδικευτεί στο πώς θα επιτύχει να τα φτιάξει η ίδια σε ένα εργαστήριο. Ήρθε λοιπόν η ώρα που τα κατάφερε!
Ένιωθε τόσο περήφανη για τον εαυτό της, αλλά και τόσο κουρασμένη. Ήθελε να ξεκουραστεί. Όταν έκανε να φύγει, μια μικρή φωνούλα την έκανε να γυρίσει πίσω. Στην αρχή νόμιζε ότι ήταν από την κούραση. Όμως, όσο πλησίαζε το γραφείο της, άκουγε τη φωνή να έρχεται από το κουτί με τους σπόρους. “Ουφ, επιτέλους γύρισες! Είχα βαρεθεί να μιλάω και να μην με ακούει κανείς!”
“Μάλλον δεν ακούω καλά… συνομιλώ με ένα από τα σποράκια μου; Δεν είναι δυνατό!” σκέφτηκε.
“Ποτέ μην λες ποτέ, μικρή μου. Επέτρεψε να συστηθώ. Είμαι η πριγκίπισσα Κλυτία! Το όνομά μου χάνεται στα βάθη των αιώνων και της μυθολογίας. Ο έρωτάς μου για τον Ήλιο με έκανε θύμα μιας αιώνιας αγάπης που δεν μπορεί να ολοκληρωθεί ποτέ. Η θεά Αφροδίτη φρόντισε γι’ αυτό, καθώς έστρεψε τον αγαπημένο μου σε άλλη αγκαλιά και εμένα με καταδίκασε σε λουλούδι που είναι φυτεμένο μέσα στη γη και ακολουθεί τον Ήλιο μέχρι που ξεραίνεται και ξανά επιστρέφει στη γη για να αναστηθεί. Αυτή τη φορά όμως, είμαι αποφασισμένη να συναντήσω τον αγαπημένο μου. Γι’ αυτό αποφάσισα να σου φανερωθώ και να σου πω την ιστορία μου. Η ψυχή μου θα γαληνέψει μόνο όταν κάποιος ή κάποια που αγαπάει τα λουλούδια θα με φροντίσει ώστε να μπορέσω να αποδράσω και να ακολουθήσω τον αγαπημένο ψηλά στον ουρανό και να ζήσουμε μαζί για πάντα.”
Η Νάντια είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα. Παρόλα αυτά, αποφάσισε την επόμενη μέρα να βοηθήσει την Κλυτία. Πήρε τους σπόρους στο σπίτι της και αποφάσισε να φτιάξει ένα μικρό κηπάκι στην πίσω αυλή που την έβλεπε ο Ήλιος. Δεν μπορούσε να αφηγηθεί σε κανένα την ιστορία της, γιατί δεν θα την πίστευε κανείς! Πήρε καινούργιο χώμα και έβαλε σε αυτό τα σποράκια της. Τα φρόντιζε, τα πότιζε, τους μιλούσε, και όταν ύστερα από αρκετό καιρό είδε τα πρώτα λουλούδια, χάρηκε. Δεν είχε όμως ξαναμιλήσει με την Κλυτία και ύστερα από καιρό νόμιζε ότι όλη η ιστορία ήταν γέννημα της φαντασίας της.
Ήταν ένα καλοκαιρινό βράδυ, από εκείνα που παρακαλούσες να φυσήξει. Η Νάντια κοιτούσε μέσα από το σπίτι τον κήπο. Ένα περίεργο φως φώτιζε τον κήπο, λες και ήταν μεσημέρι. Η Νάντια βγήκε έξω να δει τι συμβαίνει. Μπροστά της ήταν μια νέα κοπέλα, η οποία έδειχνε 20 χρονών. Η Νάντια δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια της. Το σποράκι της ήταν μαγικό.
“Γεια σου, είμαι η Κλυτία,” της είπε. “Το ήξερα ότι μπορώ να βασιστώ σε εσένα. Τώρα θα πρέπει να με βοηθήσεις να συναντήσουμε τον Ήλιο.”
“Μα πώς θα γίνει αυτό;” ρώτησε η Νάντια.
“Μέσα από το ουράνιο τόξο! Τα χρώματα του ουρανίου τόξου είναι αυτά που μας ενώνουν. Άρα, όταν εμφανιστεί το ουράνιο τόξο και εγώ έχω απελευθερωθεί από τη γη, εγώ και εκείνος δεν θα χωρίσουμε ποτέ ξανά.”
“Ε, τότε χρειαζόμαστε άμεσα τη βροχή,” είπε η Νάντια. Σκέφτηκε λοιπόν πως είχε έρθει η ώρα να ενεργοποιήσει τη συσκευή της βροχής.
“Αυτό είναι το μεγάλο μου μυστικό,” είπε η Νάντια στην Κλυτία. “Παίζει μουσική η οποία τραβάει τα σύννεφα εκεί που τα χρειάζονται, ώστε να φέρουν βροχή.”
“Λες να τα καταφέρουμε;” ρώτησε με απορία και φόβο η Κλυτία.
“Ήρθε η ώρα να το μάθουμε,” απάντησε η Νάντια. Ένα τεράστιο κοντάρι άρχισε να υψώνεται στον ουρανό. Όταν σταμάτησε να ανεβαίνει, η Νάντια πάτησε ένα κουμπί και η μουσική της Λίμνης των Κύκνων ακούστηκε παντού. Πήρε γύρω στα 20 λεπτά να μαζευτεί ένας αρκετά μεγάλος αριθμός από σύννεφα και γύρω στη μία ώρα να έρθει η πολυπόθητη βροχή. Η Κλυτία είχε αγχωθεί τώρα που έφτανε το τέλος! Είχε αγχωθεί που θα συναντούσε επιτέλους τον αγαπημένο της. Λίγο αργότερα, δεν πίστευε στα μάτια της! Δεν μπορούσε να μιλήσει. Εκείνος ήταν εκεί και της χαμογελούσε. Σαν να μην είχε περάσει ούτε μια στιγμή, της άπλωσε το χέρι. Εκείνη πήγε στο μέρος του. Λίγο πριν φύγει, η Κλυτία έριξε μια ματιά στη Νάντια. “Βάλε φωνή και έφτασα,” της είπε. Ύστερα προχώρησε μαζί με τον αγαπημένο της. Η Νάντια τους παρακολουθούσε μέχρι που εξαφανίστηκαν από τα μάτια της. Ήταν επιτέλους μαζί!
Όσο για τη Νάντια, κράτησε αυτήν την ιστορία σαν ένα όμορφο παραμύθι στο μυαλό της. Ήξερε όμως ότι κάπου εκεί έξω ήταν η φίλη της, ευτυχισμένη. Είχε εκπληρώσει τοπεπρωμένο της.