Category: Uncategorized

Όταν ανοίγουν τα θερινά σινεμαείμαι παντα πολύ χαρουμενη!Ηταν η αρχη της ξεγνοιασιάς καθώς τελείωνε το σχολειο και ήταν πάντα ένα μεγάλο διαλλειμα ηρεμίας και χαλάρωσης !Μικροτερη ήταν μια ευκαιρία να πάμε όλοι μαζί σε μια οικογενειακή έξοδο και να περάσουμε όμορφα. Μεγαλώνοντας οι γονείς μας επέτρεπαν την πρώτη έξοδο με την παρεα μας !Αφου λοιπόνεπιανες τη θέση σου με το απαραίτητο αναψυκτικό και pop corn κάτω από τον έναστρο ουρανό και τη μυρωδιά των γιασεμιών το ταξίδι ξεκινούσε !Πολλες φορές όταν παρακολουθούσα ένα έργο στο χειμερινό σινεμα και ενθουσιαζόμουν επιδίωκα να το ξαναδώ και στο θερινό !Ηθελα να ξαναζήσω την ίδια ιστορία και ας ήταν λίγο καιρό πριν!Εγω ένιωθα σαν να το έβλεπα πρώτη φορά !Κυνηγωντας το Πρασινο Διαμάντι ,Το διαμάντι του Νείλου ο Κροκοδειλακιας το εργαζόμενο κορίτσι ήταν για εμενα μερικοί από τους λόγους που με έκαναν να θέλω να πάω και να περάσω ένα δίωρο χωρίς έννοιες και αγχος!Ειναι στιγμές που ακόμα τις ανακαλώ στην μνήμη μου από τις μνήμες των παιδικών μου χρονων.Συγκρινοντας το τότε με τώρα το θερινό σινεμα έχει υποταχτεί στους δύσκολους ρυθμούς τις εποχής μας και όλοι προσπαθούμε να το εντάξουμε στο προγραμμα μας .Προγραματιζουμε τα παντα μια εβδομαδα πριν κλείνουμε τι θα πιούμε και τι θα φάμε στο μπαρ!Επι της ουσίας χάνουμε το νόημα του αυθόρμητου και έτσι δεν μας επιτρέπεται να χαρούμε και να αποδράσουμε από τη πραγματικότητα..Οι χώροι με αγιόκλημα και γιασεμί κάθε χρονο γίνονται όλο και λιγότερο!Ευτυχως εδώ στην περιοχή μας υπάρχουν μερικοί από τους ωραιότερους.Το Σινε Μαριλενα ,το Σινε Αριάν ,το Σινε Φιλιπ και αρκετοί αλλοι!Σε κάθε περίπτωση όποιον και να επιλέξετε είναι σίγουρο ότι θα περάσετε πολλοί όμορφα περνώντας μια ομορφη νύχτα κάτω από τα αστέρια.

Η Δανάη ❤👀👂ήταν πολύ χαρούμενη. Τελειώνοντας τη χρονιά στο σχολείο, οι γονείς της, αποφάσισαν να της αγοράσουν εκείνο το μικρό πράσινο παπαγάλο που είχε δει στο pet shop. Από εκείνη την ημέρα που είχε πάει βόλτα με τους γονείς της και άκουσε το όνομά της, άρχισε να την φωνάζει συνέχεια και εκείνη γελούσε. Λίγες μέρες μετά, το κλουβί με τον παπαγάλο ήταν στο δωμάτιό της. Μόλις έμειναν οι δυο τους στο δωμάτιο, ο παπαγάλος άρχισε να μιλάει σαν κανονικός άνθρωπος.

«Ουφ, επιτέλους! Βαρέθηκα να κρύβομαι, επιτέλους είμαι ελεύθερος, και αυτό χάρη σε σένα, μικρή μου Δανάη».

Το κορίτσι δεν πίστευε στα αυτιά και στα μάτια του. «Είναι δυνατόν να μιλάς; Αλλά πώς είναι δυνατόν;»

«Ένα από τα χαρίσματά μου είναι ότι γνωρίζω όλες τις γλώσσες του κόσμου! Τα ελληνικά είναι η αγαπημένη μου. Θέλεις να σου πω την ιστορία μου; Έχεις ακούσει τον διάσημο πειρατή Μπαρμπαρόσα;»

«Ναι», απάντησε η Δανάη.

«Ωραία λοιπόν, αυτός με έφερε εδώ». Η Δανάη φάνηκε να μην τον πιστεύει. «Πριν πολλά χρόνια, σε ένα πειρατικό καράβι, έκλεψα ένα χαρτί που έδειχνε έναν θησαυρό! Ο Μπαρμπαρόσα από τότε θύμωσε και με κυνηγάει. Εγώ κατάφερα να ανακαλύψω πού βρίσκεται και το μαρτύρησα στον αντίπαλό του, τον Κοκκινογένη, και έτσι πήρε εκείνος όλα τα χρήματα και τα έκρυψε!»

«Μα καλά», είπε η Δανάη, «αυτός ήταν πριν απόπολλά χρόνια, πώς σε κυνηγάει;»

«Εκεί, στα βάθη των επτά θαλασσών, ανακάλυψα μια χρονική δίνη, η οποία μου έδωσε την ευκαιρία να εξαφανιστώ. Το μυστικό της δίνης μου το αποκάλυψε η πριγκίπισσα Τριανταφυλλένια, την οποία έκλεψε ο Μπαρμπαρόσα για λύτρα. Μου έδωσε λοιπόν το μυστικό της χρονικής δίνης και εγώ τη βοήθησα να γυρίσει στην οικογένειά της. Ο Μπαρμπαρόσα κίνησε γη και ουρανό για να με βρει, αλλά δεν πρόλαβε, γιατί η δίνη κλείδωσε και εγώ ήμουν τυχερός γιατί κατάφερα να βρεθώ στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, την Ελλάδα. Επειδή κατάφερα να ξεχωρίσω το γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας, αποφάσισα να πετάξω μέσα σε αυτό».

«Καλά, και στο pet shop πώς βρέθηκες;»

«Προσγειώθηκα σε ένα νησί και εκεί που πετούσα στην παραλία, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα στη βιτρίνα και παρακαλούσα μια μέρα να βρεθεί ένας καλός άνθρωπος να με σώσει!»

Η Δανάη χαμογέλασε. Είχε ακούσει ένα πολύ ωραίο παραμύθι, σκέφτηκε. «Θέλεις να μου πεις τώρα την αληθινή σου ιστορία;»

«Τελικά κατάλαβες ότι τα κατέβασα όλα από το κεφάλι μου!» Ο παπαγάλος κατσούφιασε. «Δεν μπορώ να κοροϊδέψω κανέναν», σκέφτηκε. «Ωραία, αλήθεια λοιπόν. Γεννήθηκα εκεί που με αγόρασες και πάντα ήθελα να φύγω από εκεί και να βρω τη δική μου οικογένεια. Όταν ήρθατε εκεί, ένιωσα ότι μαζί σας θα ήθελα αυτή την οικογένεια!»

Η Δανάη συγκινήθηκε. Το μικρό πλασματάκι έλεγε αλήθεια. «Μην ανησυχείς, μικρέ μου φίλε. Θα είμαι πάντα δίπλα σου για να σε προσέχω! Θα σε φωνάζω Sammy. Τι λες;»

«Ωραίο όνομα, μικρή μου νονά, σε ευχαριστώ».

Η Δανάη και ο Sammy έγιναν πραγματικοί φίλοι και φρόντιζαν ο ένας τον άλλον για πολλά-πολλά χρόνια!

Με πολλή αγάπη για τη φίλη μου, τη Δανάη.

Η Τήνος πέρα από την έντονη σύνδεση της με την Παναγία είναι παρά πολύ γνωστή και για την ενδοχώρα της. Είχα την ευκαιρία την προηγούμενη εβδομαδα να επισκεπτώ για μια οικογενειακή υποχρέωση το νησί και βρέθηκα στο πολύ όμορφο χωριο του Πύργου.Ο Πύργος βρίσκεται στην βορειοδυτική πλευρά του νησιού 23 χιλιόμετρα από την πόλη της Τήνου.Ειναι ένα μερος γεμάτο καλλιτεχνική ιστορία !Το αντιλαμβάνεσαι αυτό από την πρώτη στιγμή που βρίσκεσαι εκεί επισκεπτόμενος το μουσείο των Τηνίων καλλιτεχνών !αλλα και το σπίτι του Γιαννούλη Χαλεπά όπου συγκινείται ο καθένας με την ιστορία ενός καλλιτέχνη που είχε να αντιμετωπίσει την άρνηση της οικογένειας τους στις επιθυμίες του αλλά και το θέμα της αρρώστιας του τον οποίο έπρεπε να υπερνικήσει με τα έργα του!Περιπλανωμενος καποιοσ στα σοκάκια του Πύργου βλέπει ότι κυριαρχεί το κυκλαδίτικο χρωμα του νησιού και ανθρώπους με χαμογελο και ευγενια που θέλουν να σου γνωρίσουν το μερος τους.Θα ήθελα να κλείσω αυτή τη σύντομη μου αναφορά με την επίσκεψη μου στο Μουσείο Μαρμαροτεχνιας που μας παρουσιάζει ποσο συνδεδεμένο είναι το μάρμαρο με την Τήνο αλλά και με μεγάλα έργα που είναι συνδεδεμένα με την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας .Ο Πύργος είναι πραγματικά μια ταξιδιωτική έκπληξη σας προσκαλώ να την ανακαλύψετε σε συνδυασμό με τη μαγεία ολοκλήρου του νησιού.

Κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη! Της άρεσε πολύ η εικόνα της. Είχε καταφέρει να αλλάξει την εικόνα του ασχημόπαπου. Τα τεράστια γυαλιά που φορούσε την έκαναν να δείχνει πολύ μεγαλύτερη από την παιδική της ηλικία, αλλά και τα παραπανίσια κιλά την είχαν κάνει εύκολο στόχο στα υπόλοιπα παιδιά του σχολείου. Θυμόταν την ημέρα που αγόρασε το κουλούρι μαζί με ένα χυμό από το κυλικείο και κρύφτηκε πίσω από τις τουαλέτες για να φάει με την ησυχία της! Μόλις κατέβασε την πρώτη μπουκιά, άκουσε μια φωνή από πίσω της να την διαπερνάει!

«Πάλι τρως; Πριν από λίγο καταβρόχθισες τα πατατάκια! Χοντρή, μόνο το φαΐ σκέφτεσαι!»

Αυτό το «χοντρή» πόσο την πλήγωνε, την έκανε να νιώθει άσχημη! Σχεδόν είχε αποδεχτεί την εικόνα της χοντρής και άσχημης. Ήταν το εύκολο θέμα συζήτησης για πείραγμα και κοροϊδία! Είχε κλειστεί στον εαυτό της και δεν μίλαγε σε κανέναν. Ένιωθε πολύ μόνη, δεν είχε μια φίλη να μοιραστεί τον πόνο ή τη χαρά της. Οι γονείς της στην αρχή δεν είχαν υποψιαστεί κάτι, καθώς ήταν καινούργιοι στην περιοχή. Ο καιρός όμως περνούσε και το κορίτσι συνέχιζε να είναι μόνο του. Δεν είχαν γνωρίσει κανένα φίλο ή φίλη από το σχολείο. Αποφάσισαν να μιλήσουν στο κορίτσι τους, αλλά άκρη δεν βρήκαν. Ήταν κλειστή σαν στρείδι.

Ύστερα από λίγο καιρό, καθόταν στα σκαλιά του σχολείου. Δεν είχε επικεντρώσει κάπου το βλέμμα της, όταν πρόσεξε κάποιον που δεν είχε ξαναδεί να την πλησιάζει!

«Καλησπέρα, χρειάζομαι μερικές πληροφορίες για το σχολείο. Πρόκειται να μετακομίσω στην περιοχή και ήθελα να δω κάποια πράγματα. Είμαι ο Κώστας.»

«Κι εγώ η Ελένη.»

Χωρίς να το καταλάβει η Ελένη, ύστερα από πολύ καιρό, είχε βρει κάποιον που μπορούσε να μιλάει και σιγά-σιγά άρχισε να ανοίγεται! Εκείνος ήταν ένα πολύ όμορφο αγόρι που για πρώτη φορά συναντούσε κάποια με τόσο όμορφη ψυχή και όχι τόσο εξωτερική ομορφιά. Η σχέση της Ελένης και του Κώστα άρχισε να ενοχλεί τους υπόλοιπους συμμαθητές, καθώς ο Κώστας δεν επιδίωκε τόσο την παρέα των άλλων, αλλά τη συντροφιά της Ελένης, με την οποία είχαν κοινά ενδιαφέροντα και το διασκέδαζαν.

Η μεγάλη αλλαγή της Ελένης άρχισε να αποτυπώνεται σιγά-σιγά στην εμφάνισή της. Αποφάσισε να επισκεφτεί τον οφθαλμίατρο και να βάλει φακούς επαφής, αποχωριζόμενη τα «ματομπούκαλα» που την κορόιδευαν όταν τα φορούσε! Επίσης, ζήτησε από τη μητέρα της να δει έναν διαιτολόγο, ώστε να προσαρμόσει το πρόγραμμα της διατροφής της. Ο Κώστας από την άλλη ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε την αλλαγή και ήταν δίπλα της για να την ενθαρρύνει. Έτσι, η χρονιά κύλησε πολύ γλυκά και η Ελένη άρχισε να νιώθει ότι η ζωή έχει και όμορφες πλευρές. Άρχισε σιγά-σιγά να κάνει φίλους και να νιώθει όμορφα.

Την επόμενη χρονιά όμως, ο Κώστας έπρεπε να αλλάξει πόλη, γιατί οι γονείς του ήταν στρατιωτικοί και έπρεπε να φύγουν στο εξωτερικό. Σιωπή επικράτησε όταν της το ανακοίνωσε. Πάνω που βρήκε τη χαρά και την όρεξη για ζωή, ξαφνικά εκείνος που την βοήθησε και την στήριξε έπρεπε να μείνει στην Αμερική για τα επόμενα δύο χρόνια! Το βράδυ πριν το ταξίδι, αποφάσισε να την αποχαιρετήσει όπως ακριβώς όταν τη γνώρισε, μόνη της. Μόνο που αυτή τη φορά της έδωσε και ένα γλυκό φιλί. Ένα φιλί που τα είχε όλα: γλύκα, πόθο, επιθυμία και στο τέλος αποχαιρετισμό! Δεν ήξερε πώς να αντιδράσει, ήταν και η πρώτη της φορά!

«Μην με ξεχάσεις,» του είπε.

«Και να το θέλω δεν μπορώ,» της απάντησε.

Η Ελένη ένιωσε την καρδιά της να πετάει. Το πιο όμορφο αγόρι του σχολείου ήταν δικό της, αλλά από την άλλη θα έπρεπε να τον αποχωριστεί χωρίς εναλλακτική. Την επόμενη χρονιά συγκεντρώθηκε στις σχολικές της υποχρεώσεις και στον ελεύθερο χρόνο της προσπαθούσε να επικοινωνεί μαζί του, και το ίδιο έκανε και εκείνος από τη μεριά του! Όμως, όπως και να το κάνεις, ήταν πολύ δύσκολο να κρατηθεί κάτι που το χώριζε ένας ολόκληρος ωκεανός. Χάθηκαν και που και που αντάλλασσαν τυπικά κάποια μηνύματα στο κινητό.

Όταν τελείωσε το τελευταίο σχολικό έτος, αποφασίστηκε να διοργανωθεί ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι που θα ήταν καλεσμένα όλα τα παιδιά που τελείωσαν μαζί το σχολείο. Σκέφτηκε να του προτείνει να έρθει, πράγμα που έκανε, αλλά δεν πήρε απάντηση! Η βραδιά του πάρτι ήρθε και όλοι ήταν πολύ χαρούμενοι! Είχαν γίνει όλοι μαζί μια μεγάλη παρέα, αφήνοντας πίσω τις σκιές από το παρελθόν. Η Ελένη έλαμπε εκείνο το βράδυ και είχε το βλέμμα της στην πόρτα. Η ώρα περνούσε, είχαν έρθει όλοι εκτός από εκείνον! Ένα δάκρυ κύλησε, προσπάθησε όμως να το κρύψει. Εκείνη την ώρα ένιωσε κάποιον να της τραβάει το χέρι. Γύρισε και τον είδε μπροστά της. Σαν να μην είχε περάσει ούτε μια στιγμή.

«Νομίζω ότι ήρθα την ώρα που αρχίζει ο χορός. Έλα, πάμε.»

Τον ακολούθησε χωρίς αντίρρηση!

«Ήρθες τελικά!»

«Στο είπα, δεν μπορώ μακριά σου και δεν σκοπεύω να ξαναφύγω, τουλάχιστον μόνος μου. Θα σπουδάσω εδώ για να είμαστε μαζί και μετά όπου μας βγάλει. Τι λες;»

Η Ελένη δεν απάντησε, έσκυψε και τον φίλησε. Εκείνος ανταπέδωσε το φιλί της! Ήταν η αρχή μιας πολύ όμορφης ζωής που ακολούθησε, και τώρα που ετοιμαζόταν για να πάει μαζί του ύστερα από 10 χρόνια στο πάρτι των παλιών συμμαθητών, ήταν πραγματικά ευτυχισμένη.

Το πείραμα στο εργαστήριο είχε πάει πολύ καλά. Η Νάντια τα είχε καταφέρει για πρώτη φορά να φτιάξει το σπόρο για το δικό της ηλιοτρόπιο. Ήταν πολύ περήφανη γι’ αυτό. Είχε ξετρελαθεί με τα ηλιοτρόπια από μικρό παιδάκι, όταν οι γονείς της την είχαν πάει ένα ταξίδι μαζί με τον αδερφό της στην Τοσκάνη, όπου υπήρχαν άπειρες εκτάσεις με αυτά! Επίσης, όταν έκανε το μεταπτυχιακό της στην Ολλανδία, ξετρελάθηκε και αποφάσισε να εξειδικευτεί στο πώς θα επιτύχει να τα φτιάξει η ίδια σε ένα εργαστήριο. Ήρθε λοιπόν η ώρα που τα κατάφερε!

Ένιωθε τόσο περήφανη για τον εαυτό της, αλλά και τόσο κουρασμένη. Ήθελε να ξεκουραστεί. Όταν έκανε να φύγει, μια μικρή φωνούλα την έκανε να γυρίσει πίσω. Στην αρχή νόμιζε ότι ήταν από την κούραση. Όμως, όσο πλησίαζε το γραφείο της, άκουγε τη φωνή να έρχεται από το κουτί με τους σπόρους. “Ουφ, επιτέλους γύρισες! Είχα βαρεθεί να μιλάω και να μην με ακούει κανείς!”

“Μάλλον δεν ακούω καλά… συνομιλώ με ένα από τα σποράκια μου; Δεν είναι δυνατό!” σκέφτηκε.

“Ποτέ μην λες ποτέ, μικρή μου. Επέτρεψε να συστηθώ. Είμαι η πριγκίπισσα Κλυτία! Το όνομά μου χάνεται στα βάθη των αιώνων και της μυθολογίας. Ο έρωτάς μου για τον Ήλιο με έκανε θύμα μιας αιώνιας αγάπης που δεν μπορεί να ολοκληρωθεί ποτέ. Η θεά Αφροδίτη φρόντισε γι’ αυτό, καθώς έστρεψε τον αγαπημένο μου σε άλλη αγκαλιά και εμένα με καταδίκασε σε λουλούδι που είναι φυτεμένο μέσα στη γη και ακολουθεί τον Ήλιο μέχρι που ξεραίνεται και ξανά επιστρέφει στη γη για να αναστηθεί. Αυτή τη φορά όμως, είμαι αποφασισμένη να συναντήσω τον αγαπημένο μου. Γι’ αυτό αποφάσισα να σου φανερωθώ και να σου πω την ιστορία μου. Η ψυχή μου θα γαληνέψει μόνο όταν κάποιος ή κάποια που αγαπάει τα λουλούδια θα με φροντίσει ώστε να μπορέσω να αποδράσω και να ακολουθήσω τον αγαπημένο ψηλά στον ουρανό και να ζήσουμε μαζί για πάντα.”

Η Νάντια είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα. Παρόλα αυτά, αποφάσισε την επόμενη μέρα να βοηθήσει την Κλυτία. Πήρε τους σπόρους στο σπίτι της και αποφάσισε να φτιάξει ένα μικρό κηπάκι στην πίσω αυλή που την έβλεπε ο Ήλιος. Δεν μπορούσε να αφηγηθεί σε κανένα την ιστορία της, γιατί δεν θα την πίστευε κανείς! Πήρε καινούργιο χώμα και έβαλε σε αυτό τα σποράκια της. Τα φρόντιζε, τα πότιζε, τους μιλούσε, και όταν ύστερα από αρκετό καιρό είδε τα πρώτα λουλούδια, χάρηκε. Δεν είχε όμως ξαναμιλήσει με την Κλυτία και ύστερα από καιρό νόμιζε ότι όλη η ιστορία ήταν γέννημα της φαντασίας της.

Ήταν ένα καλοκαιρινό βράδυ, από εκείνα που παρακαλούσες να φυσήξει. Η Νάντια κοιτούσε μέσα από το σπίτι τον κήπο. Ένα περίεργο φως φώτιζε τον κήπο, λες και ήταν μεσημέρι. Η Νάντια βγήκε έξω να δει τι συμβαίνει. Μπροστά της ήταν μια νέα κοπέλα, η οποία έδειχνε 20 χρονών. Η Νάντια δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια της. Το σποράκι της ήταν μαγικό.

“Γεια σου, είμαι η Κλυτία,” της είπε. “Το ήξερα ότι μπορώ να βασιστώ σε εσένα. Τώρα θα πρέπει να με βοηθήσεις να συναντήσουμε τον Ήλιο.”

“Μα πώς θα γίνει αυτό;” ρώτησε η Νάντια.

“Μέσα από το ουράνιο τόξο! Τα χρώματα του ουρανίου τόξου είναι αυτά που μας ενώνουν. Άρα, όταν εμφανιστεί το ουράνιο τόξο και εγώ έχω απελευθερωθεί από τη γη, εγώ και εκείνος δεν θα χωρίσουμε ποτέ ξανά.”

“Ε, τότε χρειαζόμαστε άμεσα τη βροχή,” είπε η Νάντια. Σκέφτηκε λοιπόν πως είχε έρθει η ώρα να ενεργοποιήσει τη συσκευή της βροχής.

“Αυτό είναι το μεγάλο μου μυστικό,” είπε η Νάντια στην Κλυτία. “Παίζει μουσική η οποία τραβάει τα σύννεφα εκεί που τα χρειάζονται, ώστε να φέρουν βροχή.”

“Λες να τα καταφέρουμε;” ρώτησε με απορία και φόβο η Κλυτία.

“Ήρθε η ώρα να το μάθουμε,” απάντησε η Νάντια. Ένα τεράστιο κοντάρι άρχισε να υψώνεται στον ουρανό. Όταν σταμάτησε να ανεβαίνει, η Νάντια πάτησε ένα κουμπί και η μουσική της Λίμνης των Κύκνων ακούστηκε παντού. Πήρε γύρω στα 20 λεπτά να μαζευτεί ένας αρκετά μεγάλος αριθμός από σύννεφα και γύρω στη μία ώρα να έρθει η πολυπόθητη βροχή. Η Κλυτία είχε αγχωθεί τώρα που έφτανε το τέλος! Είχε αγχωθεί που θα συναντούσε επιτέλους τον αγαπημένο της. Λίγο αργότερα, δεν πίστευε στα μάτια της! Δεν μπορούσε να μιλήσει. Εκείνος ήταν εκεί και της χαμογελούσε. Σαν να μην είχε περάσει ούτε μια στιγμή, της άπλωσε το χέρι. Εκείνη πήγε στο μέρος του. Λίγο πριν φύγει, η Κλυτία έριξε μια ματιά στη Νάντια. “Βάλε φωνή και έφτασα,” της είπε. Ύστερα προχώρησε μαζί με τον αγαπημένο της. Η Νάντια τους παρακολουθούσε μέχρι που εξαφανίστηκαν από τα μάτια της. Ήταν επιτέλους μαζί!

Όσο για τη Νάντια, κράτησε αυτήν την ιστορία σαν ένα όμορφο παραμύθι στο μυαλό της. Ήξερε όμως ότι κάπου εκεί έξω ήταν η φίλη της, ευτυχισμένη. Είχε εκπληρώσει τοπεπρωμένο της.

….Το τραγούδι έπαιζε συχνά στο ραδιόφωνο «Χρώματα και αρώματα, χρώματα, άσε τα καμώματα!» Η Λένα δεν μπορούσε να καταλάβει τι εννοούσε όταν ήταν μικρούλα. Μεγαλώνοντας όμως αποφάσισε να λύσει την απορία της μιλώντας στη γιαγιά της που το σιγοτραγουδούσε!

«-Κοριτσάκι μου γλυκό αυτό το τραγουδάκι μου θυμίζει τον Παππού τον Κώστα! Όταν είχαμε γνωριστεί είχα πρόβλημα καθώς οι γονείς μου δεν με άφηναν να βγω έξω μόνη μου. Διαφορετικά χρόνια, εντελώς διαφορετικά από την ελευθερία που έχετε σήμερα! Οι γονείς μου ήταν πολύ αυστηροί και δεν ήθελαν μπλεξίματα για τη μοναχοκόρη τους. Ο παππούς όμως επειδή με είχε δει και ήθελε να μου μιλήσει σκέφτηκε τον εξής τρόπο για να βρεθούμε.

Κάθε μέρα μου έστελνε λουλούδια τα οποία τα άφηνε κρυφά σε μια άκρη του κήπου. Ο παππούς, παράλληλα με τις σπουδές του στη Γεωπονική, εκείνη την εποχή φρόντιζε έναν κήπο. Είχε μάθει τα πάντα για τα λουλούδια. Έτσι φρόντιζε κάθε μέρα να μου φέρνει ένα από αυτά! Ξεκίνησε από ένα λευκό τριαντάφυλλο, που είναι ένδειξη αγνότητας και σεβασμού. Όταν το έπιασα στα χέρια μου, ένα υπέροχο άρωμα πλημμύρισε τις αισθήσεις μου. Τις επόμενες μέρες έστειλε ροζ παιώνιες, οι οποίες συμβολίζουν την ευτυχία και την ολοκλήρωση. Κρίνοι, αμαρυλλίδες, ορχιδέες! Κάθε μέρα έπαιρνα και κάτι διαφορετικό!

Τα συναισθήματα που ένιωθα ήταν πρωτόγνωρα, και σε συνδυασμό με τις ελάχιστες κουβέντες που είχαμε ανταλλάξει, άρχισα να νιώθω παράξενα συναισθήματα για το νεαρό αγόρι. Το παιχνίδι των λουλουδιών συνεχίστηκε για έναν ολόκληρο χρόνο. Εκείνες τις μέρες το σύμπαν συνωμότησε υπέρ μας και κατάφερα να το σκάσω από το σπίτι και να πάω να δω το κήπο που τόσο είχα φανταστεί. Μαγεύτηκα από τα χρώματα των λουλουδιών και τις μυρωδιές τους! Ροζ , μπλε, μωβ, κόκκινο και μια πανδαισία χρωμάτων ξεδιπλώθηκαν μπροστά μου. Ρωτούσα τα πάντα ώστε να τα μάθω με το όνομα τους και να μπορώ να τα περιποιηθώ.

Μείναμε πολλές ώρες εκεί μιλώντας για τα πάντα – για τις οικογένειες μας, τα όνειρα μας, για το μέλλον μας – κανείς μας δεν ήθελε να φύγει . Ήμασταν άτυχοι όμως γιατί κάποιος είπε στους γονείς μου ότι ξεπόρτισα. Τη στιγμή εκείνη ο κόσμος μου γκρεμίστηκε. Ο πατέρας μου ζήτησε να μάθει τι συμβαίνει και μου απαγορεύτηκε η έξοδος από το σπίτι. Κάθεβράδυ έκλαιγα στο δωμάτιο μου. Ένιωθα φυλακισμένη.

Ξαφνικά άκουσα στο παράθυρο μια φωνή! Άνοιξα με προσοχή και είδα τον παππού να μου τραγουδάει το χρώματα και αρώματα! Είχε υπέροχη φωνή ο παππούς. Σκούπισα τα δάκρυα μου και για λίγο ξεχάστηκα. Θα το πάλευα για εκείνον και σκέφτηκα ότι πραγματικά άξιζε το κόπο να τον περιμένω. Ο παππούς λοιπόν κατάφερε να τελειώσει τη σχολή του με άριστα! Αμέσως μετά πήγε στο στρατό.

Όλο αυτό το διάστημα συνέχιζε να αφήνει τα λουλούδια στη γνωστή μας κρυψώνα στο κήπο. Αμέσως μετά στρώθηκε στη δουλειά και με τα χρήματα που έβαλε στην άκρη αγόρασε τον κήπο που με τόση αγάπη φρόντιζε. Έτσι άνοιξε το ανθοπωλείο και το γέμισε με λουλούδια από τον κήπο μας. Ο πατέρας μου, αν και αυστηρός, εκτίμησε τη στάση του και όταν ήρθε να με ζητήσει είπε αμέσως ναι. Η μητέρα μου χαιρόταν με τη χαρά μου και εγώ πετούσα στα σύννεφα.

Τα υπόλοιπα τα ξέρεις. Παντρευτήκαμε και μείναμε μαζί μια ολόκληρη ζωή. Όταν έφυγε, είχε ζητήσει να πάει μια βόλτα στον αγαπημένο του κήπο. Δεν άντεξε όμως, η καρδιά του τον πρόδωσε και εγώ μέσα από το συγκεκριμένο τραγούδι τον θυμάμαι για πάντα.

Ο παππούς σού είχε αδυναμία. Ήθελε λοιπόν ο κήπος του να περάσει στα δικά σου χέρια γιατί ήξερε ότι θα τον φροντίσεις και θα τον νοιαστείς όπως και εκείνος».

Δεν είχε πέσει έξω ο παππούς Κώστας! Η Λένα αποδείχθηκε αξία συνεχίστρια τόσο στο κήπο όσο και στο ανθοπωλείο που προς τιμή του ιδρυτή του ονομάστηκε «Χρώματα και Αρώματα». Εκείνος από εκεί ψηλά ένιωθε πολύ ευτυχισμένος γιατί ήξερε ότι ένα κομμάτι του πάντα θα είναι εκεί για να προσέχει τα αγαπημένα του πρόσωπα

Είχε φτάσει στο χωριο της μετά από τρισήμιση ωρες δρόμο και μια μικρή στάση στους Δελφους είχε φτάσει στο Μαλανδρινο.

Ηταν τόσο χαρουμενη η Τζο όταν διάβασε τη ταμπέλα που εδειχνε το δρόμο. Μια αίσθηση ανακούφισης βγήκε από μέσα της. Οι σπουδές της στο εξωτερικό δεν είχαν επιτρέψει να έρθει στο χωριο της τα τελευταία δυο καλοκαίρια.

Παρκαρε το αμάξι έξω από το σπίτι. Δεν ήταν κανείς εκεί να την υποδεχθεί όπως παλιά! Οι γονείς της παλαιότερα έφευγαν νωρίτερα από την Αθηνα και τους έβρισκε πάντα εκει τώρα έσπρωξε μόνη τη πόρτα και μπήκε μέσα ! Τα πραγματα ήταν όλα στη θέση τους σαν να μην είχε περάσει μια μέρα, μόνο η μυρωδιά της μούχλας πρόδιδε ότι είχε περάσει τόσος καιρός.

Ανοιξε το παράθυρο και ο ήλιος αγκάλιασε το δωμάτιο. Επρεπε να γίνουν πολλα και γρηγορα σκεφτηκε. Αφού άνοιξε τα πραγματα της σκεφτηκε περιμένοντας τους φίλους της που θα έρχονταν σε λίγες ωρες να κάνει μια βόλτα στο χωριο.

Το Μαλανδρινο ήταν πάντα η κατάληξη των καλοκαιρινών διακοπών του Αυγούστου όπου και αν πήγαιναν πάντα κατέληγαν εκεί με τις αντίστοιχες παρέες. Οι γονείς με τους γονείς και οι υπόλοιποι ανά ηλικίες περνούσαν το βράδυ τους στο μικρό μπαράκι του χωριού κάτω από τα αστέρια μέχρι το πρωί!

Αλλα βραδιά πάλι η Τζο έμενε στο σπίτι με την οικογενεια της και έτρωγαν στην αυλή και μετά κουβέντιαζαν ωρες ατέλειωτες. Ανεπηρεαστοι από τα φωτα της πόλης και τη φασαρία και με μοναδικό φως αυτό των αστεριών κουβέντιαζαν για τα πάντα. Αυτες τις κουβέντες τις είχε κρατήσει βαθιά μέσα στην καρδιά της και το μυαλό της και σε αυτές ανέτρεχε κάθε φορά που έψαχνε την απάντηση σε ότι θέμα την απασχολούσε.

Ειχε βραδιάσει όταν τηλεφώνησε η παρεα από την Αθηνα ότι θα καθυστερούσε κατά μια μέρα την άφιξη της. Δεν πειράζει σκεφτηκε θα θυμηθούμε τα παλιά. Ο καιρός ήταν γλυκός δεν έκανε καθόλου κρύο το φως των αστεριών ήταν μαγικό. Εκατσε στο τραπέζι της αυλης. Δυο καρέκλες μια δεξιά και αριστερά. Εβαλε να πιει ένα ποτό όταν άκουσε μια φωνή να της μιλάει.

– Μονη σου θα πιεις,δε σου έχω μάθει ότι το ποτό θέλει παρεα;

Η Τζο στη αρχη φοβήθηκε, η φωνή ήταν γνωστή αλλά από που ερχόταν;

– Μπαμπά;φώναξε!

– Γεια σου κοριτσακι !

– Μα πως είναι δυνατό;Δεν γίνεται!

– Εγω πάντα εδώ είμαι! Εσυ έχεις πολύ καιρό να μας έρθεις!

– Αληθεια είναι, συγγνώμη!

– Μην ζητάς συγγνώμη κορη μου, εγω σε βλέπω από μακρια και σε καμαρώνω!

– Αχ μπαμπά μου ποσό μου λείπετε με τη Μαμα. Η αρρώστια σε πήρε πολύ γρηγορα από κοντά μας και η Μαμα δεν το άντεξε το πάλεψε πολύ αλλά δεν τα κατάφερε.

– Αγαπημένο μου παιδί όλα αυτά τα χρόνια προσπάθησα να σε μαθω ότι χρειάζεται για να βρίσκεις πάντα μια λύση στα προβλήματα σου. Οτι και αν σου συμβαίνει ξέρεις πολύ καλά ότι μπορείς να το αντιμετωπίσεις γιατί έχουμε συζητήσει μαζί τα πάντα! Δε με χρειάζεσαι πλέον.

Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια της! Της είχε στοιχίσει αυτή η απώλεια μετά το παππού, ήταν η μεγαλύτερη απώλεια στη ζωή της. Ειχε όμως καταφέρει να σταθεί στα πόδια της και να προχωρήσει! Τους αγαπημένους μας τους κρατάμε ζωντανούς στο μυαλό και στην καρδιά δεν φεύγουν ποτέ!! Εκεινη την ώρα ένιωσε κάποιον να την σπρώχνει!

– Τι έγινε αδερφούλα; Φαίνεται σε πήρε ο ύπνος!

Ηταν ο αδερφός της ο οποίος κατάφερε να έρθει λίγο νωρίτερα. Η Τζο ένιωσε το δάκρυ να κυλάει ακόμα στα μάτια της! Ηταν όμως δάκρυ χαράς γιατί είχε συναντήσει το αγαπημένο της μπαμπά! Αφηγηθηκε το ονειρο στον αδερφό της και έκατσαν μαζί όπως παλιά και συνέχισαν να λένε όπως παλιά ιστορίες κάτω από τα αστέρια!!

Ένα χαρούμενο γουργουρητό! ‘Ενιωθε για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό χορτάτος! Επιτελους είχε όσο φαΐ ονειρευόταν ύστερα από αρκετό καιρό στο δρόμο!

Ηταν έτοιμος να ξεκινήσει να δοκιμάζει τον επόμενο εκλεκτό μεζέ (σαρδέλα φρέσκο ψάρεμενη ) όταν ένιωσε την άκρη της σκούπας να τον πετυχαίνει. Αμεσως πετάχτηκε όρθιος, λίγο πιο μπροστά να ήταν θα τον είχε πετύχει σίγουρα. Φθηνά τη γλυτωσα σκεφτηκε ο αλανιάρης γάτος που ήταν γνωστός με το όνομα Τουλης από το γατούλης.

Γεννημενος από κεραμιδογατους γονείς ήταν μαθημένος στη σκληρότητα του δρόμου και στη συχνή αλλαγή σπιτιού. Ετσι λοιπόν και αυτή τη φορά ενοχλούσε τη γιαγια του ισογείου, καθώς δεν ήθελε καμία γάτα στην πόρτα της καθώς είχε αλλεργία σε αυτές.

Ενα αυτοκίνητο σταμάτησε κάτω από το δέντρο που είχε φωλιάσει ο Τουλης. Το ήξερε αυτό το αυτοκίνητο ανήκε σε ένα γνωστό ψαρά της περιοχής που περηφανευόταν για τις επιδόσεις του! Ησυχος εκείνος σταμάτησε το αυτοκίνητο μπροστά στο σπίτι του ακριβώς κάτω από το δέντρο που βρισκόταν ο Τουλης! Τετοια ευκαιρία δεν έπρεπε να πάει χαμένη.

Δεν βιάστηκε όμως, περίμενε την κατάλληλη στιγμή. Λιγη ώρα αργότερα το ψάρι βρισκόταν στο παράθυρο και το χτυπούσε ο ήλιος για να στεγνώσει. Ηρθε η ευκαιρία μου σκεφτηκε και χωρίς να χρονοτριβεί όρμησε να το πιάσει.

Ομως όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρονος! Ο Τουλης παρατήρησε ότι το μικρό πλασματάκι που κοιμόταν στην άκρη του κρεβατιού ήταν ετοιμο να πέσει κάτω. Αντι λοιπόν να ορμήσει στο ψάρι που τόσο ονειρευόταν έριξε κάτω ένα βάζο για να κάνει φασαρία ώστε κάποιος να έρθει γρηγορα μέσα. Πραγματικα αμέσως εμφανίστηκε η Μαμα του μικρού εκείνος όμως δεν μπόρεσε να φυγει. Ειχε εγκλωβιστεί μέσα στο δωμάτιο! Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα σκεφτηκε.

Ευτυχως ειδε το παράθυρο που ήταν ανοιχτό και αποφάσισε να δοκιμάσει να αποδράσει φοβούμενος ότι θα τον πετούσαν έξω νε τις κλωτσιές! Ωστοσο μια ευχάριστη έκπληξη τον περίμενε!

Η Μαμα του μικρού παιδιού αντί να τον διώξει και να φωνάξει έκανε να το χαϊδέψει! Εαν δεν ήταν αυτό το μικρό γατάκι ο μικρός θα είχε χτυπήσει ! Εβγαλε ένα πιατάκι με γάλα και το έδωσε στο γατάκι !

Ο Τουλης δεν το πίστευε τελικά υπάρχουν και καλοί άνθρωποι σκεφτηκε ! Ποσο όμορφο είναι να σε αγαπούν και να σε προσέχουν αντί να ψάχνεις τα σκουπίδια για ξεροκόμματα !

Η νύχτα ήταν πολύ κρύα και ο Τουλης σκεφτόταν ότι θα τη περάσει στο κρύο καθώς σκεφτόταν ότι σε λίγη ώρα θα τον έδιωχναν! Ομως το κορίτσι που τον είχε συμπαθήσει του έβαλε ένα μαξιλαράκι δίπλα στο τζάκι για να κοιμηθεί !

Μπορεις να μείνεις εδώ μαζί μας έξω κάνει πολύ κρύο.Υστερα από πολύ καιρό το βράδυ κύλησε όμορφα πολύ όμορφα!

Ο Τουλης ενιωθε για πρώτη φορά στη ζωή του ότι ανήκε κάπου ότι είχε οικογενεια!Ειναι τόσο όμορφο να ανήκεις κάπου.! Ο Τουλης με το καιρό έγινε πραγματικό μέλος της οικογένειας τον πρόσεχαν και τους προσεχε! Καποια στιγμή εκείνος έφτιαξε τη δίκη του οικογενεια συνέχισε να μένει μαζί τους για πολλα πολλα χρόνια.

…Η χαρά του Δημήτρη ήταν πολύ μεγάλη! Είχε υποβάλλει τα σχέδια του για την καινούργια ξενοδοχειακή μονάδα και περίμενε την απάντηση από τους μετόχους. Η καρδιά του πήγαινε να σπάσει από την αγωνία όταν το τηλέφωνο του χτύπησε και άκουσε τα χαρούμενα νέα που περίμενε! Θα είχε μάλιστα την τιμή να είναι εκεί καθ’ όλη τη διάρκεια των εργασιών και να παρεμβαίνει για τυχόν λάθη η παραλείψεις.Είχε λοιπόν λιγότερο από μια εβδομάδα να ετοιμαστεί.

Το ξενοδοχείο θα γινόταν σε μια περιοχή στην ορεινή Φωκίδα, κοντά στο φαράγγι της Ασέληνου. Είχε βρεθεί και παλιότερα εκεί και η θέα σου έκοβε την ανάσα! Μπροστά στο γυμνό τοπίο ξεπρόβαλε το παρθένο δάσος με πλούσια πανίδα και χλωρίδα. Το ξενοδοχείο θα έδινε πνοή στην περιοχή και θα έδινε και δουλειά σε ανθρώπους που την είχαν ανάγκη.

Όλα έδειχναν να πηγαίνουν σύμφωνα με το πρόγραμμα,ωστόσο ένα μήνυμα της τελευταίας στιγμής ήρθε να τους αναστατώσει! Η κατασκευή του ξενοδοχείου θα προχωρούσε πιο μέσα στο δάσος! Αυτό σήμαινε περισσότερο καιρό δουλειάς αλλά και περισσότερα χρήματα για όλους, ώστε να μην διαμαρτυρηθεί κανείς για την αποψίλωση του δάσους.

Η πρώτη σκέψη του Δημήτρη ήταν ότι θα κάνω ότι χρειαστεί.Τα είχε ανάγκη τα χρήματα. Ήταν η πρώτη μεγάλη δουλειά που έπαιρνε και το είδε σαν ευκαιρία. Το βράδυ που καθόταν στο μπαλκόνι και τον χτυπούσε το αεράκι σκεφτόταν ποσό τυχερός ήταν που είχα ξεφύγει από την πίεση και τη ρουτίνα της πόλης και έπαιρνε τη δύναμη που τόσο χρειαζόταν!Έκλεισε για λίγο τα μάτια του.

Ξαφνικά άκουσε μια φωνή αρκετά κοντά του να του μιλάει.Θα αφήσεις να χαθεί όλη αυτή η ομορφιά; Ο Δημήτρης δεν περίμενε ότι γυρνώντας το κεφάλι του θα μιλούσε με μια αλεπού. Δεν μπορεί να είναι αλήθεια αυτό που συμβαίνει,μιλάω σε μια αλεπού; Πως είναι δυνατόν;

-Όταν είναι ανάγκη για κάτι πρέπει να μιλάμε όλοι την ίδια γλωσσά, είπε η σοφή αλεπού. Αυτό που πάει να γίνει εδώ είναι ένα πολύ μεγάλο λάθος. Στο όνομα της ανάπτυξης πάει να καταστραφεί ένας από τους ελάχιστους πνεύμονες πρασίνου που υπάρχουν . Ζώα θα χάσουν το σπίτι τους επειδή τα σχέδια σας θέλουν να κάνουν το δάσος μέρος του ξενοδοχείου σας. Πως θα εξηγήσετε το γεγονός ότι ο υδροφόρος ορίζοντας θα μολυνθεί εάν δεν γίνει σωστή διαχείριση των αποβλήτων του ξενοδοχείου και αυτό θα επηρεάσει και τις γύρω πηγές που υδροδοτούν την πόλη σας;

Ο Δημήτρης προσπάθησε να δικαιολογήσει το γεγονός ότι όλα θα ήταν φιλικά απέναντι στο περιβάλλον και δεν θα υπήρχε τόσο μεγάλη αναστάτωση.

-Το οξυγόνο γίνεται από τα δέντρα και από το πράσινο. Αν αυτό μειωθεί, ο αέρας θα είναι βρώμικος, οι φωτιές θα είναι όλο και πιο συχνές. Πως θα επιβιώσουμε απέναντι σε αυτή τη καταστροφή;

-Λύσε μου μια απορία, γιατί διάλεξες να μου μιλήσεις, θα μπορούσες να μιλήσεις με οποιονδήποτε άλλο.

-Περίμενα την ερώτηση αυτή, είπε η αλεπού. Πιστεύω ότι έχεις καλή καρδιά . Φαίνεσαι με τη συμπεριφορά σου όλεςαυτές τις μέρες που είσαι εδώ. Προσέχεις να μην αφήνεις σκουπίδια, γιατί η παραμικρή αμέλεια μπορεί να έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Επίσης είδα ότι βοήθησες και τη μεγάλη καφέ χελώνα να ξαναβρεί το δρόμο της, ενώ οι περισσότεροι τις κλωτσάνε για να φύγουν από μπροστά τους. Η συμπεριφορά σου δείχνει έναν άνθρωπο με ψυχική ευγένεια και αλλά εσωτερικά χαρίσματα. Πρέπει λοιπόν να μας βοηθήσεις! Βαθιά μέσα σου ξέρεις τον τρόπο, είπε η αλεπού και έστριψε προς τη μεριά του δασούς για να πάει στη συνέλευση των ζώων που θα γινόταν στο ξέφωτο σε λίγη ώρα.

Ο Δημήτρης την παρακολούθησε μέχρι που χάθηκε βαθιά μέσα στο δάσος.

Από εκείνη την ώρα και μετά ξενύχτησε για να φτιάξει ένα καινούργιο σχέδιο, το οποίο θα ολοκλήρωνε με το ξενοδοχείο εκτός του δάσους! Πρωί-πρωί έστειλε τη νέα εκδοχή του σχεδίου στα αφεντικά για να εισπράξει ένα ηρωικό ΟΧΙ. Η εκδοχή του δεν στερούσε τίποτα από τη λάμψη και την ποιότητα, αλλά σεβόταν το δάσος και το άφηνε εκτός. Δεν ήταν δυνατόν να γίνει καμία αλλαγή, όπως του είπαν, είχαν πάρει ήδη τα χρήματα από τους χορηγούς.

Σκέφτηκε ότι δεν θα έκαναν εύκολα πίσω. Ξαφνικά θυμήθηκε μια παλιά του συμφοιτήτρια, τη Σιμώνη, η οποία σπούδασε διαχείριση περιβάλλοντος και εργαζόταν για γνωστή ΜΚΟ.Αν και είχαν καιρό να βρεθούν, μίλησαν για αρκετή ώρα και ο Δημήτρης εξήγησε την κατάσταση στη Σιμώνη. Έκείνηυποσχέθηκε να ξεσηκώσει τους πάντες για να το πετύχουν.

Μελή της οργάνωσης έφτασαν άμεσα εκεί αλλά ξεκίνησε και ένας αγώνας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού στα μέσα μαζικής ενημέρωσης! Το δάσος πρέπει να σωθεί!Είναι το σπίτι όλων μας! Η αφοσίωση του Δημήτρη και η πίστη της Σιμωνης, μαζί με τους απλούς ανθρώπους που ύψωσαν τη φωνή τους, έσωσαν τελικά το δάσος και ακολουθήθηκε το εναλλακτικό σχέδιο του Δημήτρη.

Ύστερα από μερικούς μήνες έγιναν τα εγκαίνια και ο Δημήτρης με τη Σιμώνη βρέθηκαν εκεί μαζί με παρά πολύ κόσμο. Ύστερα από την κούραση της ημέρας έκατσαν λίγο να χαζέψουν τον νυχτερινό ουρανό που ήταν γεμάτος αστέρια. Όλα είχαν πάει κατ’ ευχήν. Ήταν πολύ χαρούμενοι και οι δυο.Εκεί, κάτω από το φως του φεγγαριού, διέκριναν την αλεπού και τα υπόλοιπα ζώα του δάσους. Είχαν έρθει να τους ευχαριστήσουν. Το σπίτι τους είχε σωθεί!